Wednesday, July 29, 2020

Tuesday, July 28, 2020

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ηχώ της ΄Αρτας



Κατερίνα Καριζώνη.

Κόμης Ιωάννης Δ΄Αναστάσης

Ο ήλιος έκαιγε πάνω απ΄ την Αλεξάνδρεια. Η θάλασσα εξατμιζόταν. Η ατμόσφαιρα είχε γεμίσει υδρατμούς. Με δυσκολία ανέπνεες τον βαρύ αφρικάνικο αέρα αναμειγμένο με την σκόνη που ερχόταν απ΄ την έρημο. Λίγα σύννεφα αιωρούνταν στο βάθος του ορίζοντα που τον διέσχιζαν τρικάταρτα καράβια και πουλιά. Ωστόσο απ’ το πέλαγος φυσούσε ένας άνεμος ελευθερίας. ΄Ελληνες αιχμάλωτοι κατέβαιναν απ΄τα πλοία του κόμη Δ΄ Αναστάση. Τους είχε εξαγοράσει όλους ο κόμης και τους είχε χαρίσει την ελευθερία τους. Εκείνος καθόταν σε μια φαρδιά ψάθινη πολυθρόνα κάτω από ένα κιόσκι, ενώ δυο Άραβες με κελεμπίες στέκονταν πλάι του κάνοντάς του αέρα με βεντάλιες από φτερά εξωτικών πουλιών. Όμορφος άντρας ο Ιωάννης με γκριζωπά μαλλιά και γένια, γαλάζια μάτια και δέρμα ροδοκόκκινο από τον αδυσώπητο ήλιο της Αφρικής. Φορούσε άσπρο κολλαριστό κοστούμι. Ένα χρυσό ρολόι με αλυσίδα κρεμόταν απ΄ την τσέπη του. Σήκωσε το βλέμμα του στο πλήθος των ταλαιπωρημένων ανθρώπων που αποβιβάζονταν στην προκυμαία. Χίλιες ψυχές που είχε γλιτώσει απ΄ τα χέρια των Τούρκων και θα τους έστελνε πίσω στις πατρίδες τους.΄Εβαζε κι αυτός τον οβολό του στο ταμείο της επανάστασης, βοηθούσε το δοκιμαζόμενο έθνος του. Είχε δώσει μεγάλα χρηματικά ποσά για τον Αγώνα, όπλα και πολεμοφόδια στους οπλαρχηγούς, ενίσχυε την Εθνεγερσία με κάθε τρόπο. Αλλά κι εκεί στην παροικία της Αιγύπτου είχε διακριθεί για τις φιλανθρωπίες του. Φρόντιζε για την ανέγερση σχολείων, νοσοκομείων, εκκλησιών, κοινωφελών ιδρυμάτων και είχε πάντα ανοιχτό το σπίτι στους συμπατριώτες του. Μεγαλέμπορος, τραπεζίτης και εφοπλιστής ο κόμης Δ΄ Αναστάσης, κατείχε τα μισά πλοία που μπαινόβγαιναν στον κόλπο της Αλεξάνδρειας. Προμήθευε τον ηγεμόνα της Αιγύπτου, Μεχμέτ Αλή με όπλα και πολεμοφόδια από τη Μάλτα, τη Γαλλία και την Ιταλία και αναδείχτηκε πολύ σύντομα σε έναν απ΄ τους πλουσιότερους ανθρώπους και ταγούς της παροικίας.
Μικρό παλικαράκι είχε φύγει απ΄ την πατρίδα του, τη Θεσσαλονίκη για τη Μάλτα, όπου έστησε τις πρώτες επιχειρήσεις του. Ασχολήθηκε με το εμπόριο, αλλά οι καιροί ήταν δίσεκτοι, δεν τα κατάφερε. Η εταιρεία του χρεωκόπησε και αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το νησί και να εγκατασταθεί στην Αίγυπτο. Με τα πρώτα χρήματα που έβγαλε εκεί ξόφλησε τους δανειστές του και μάλιστα με τόκο.΄Ετσι απέκτησε τη φήμη αξιοσέβαστου ανθρώπου, κέρδισε την εκτίμηση της ντόπιας αριστορκατίας, αλλά και των δυτικών. Η Γαλλία του χάρισε τον τίτλο του κόμη και η Σουηδία τον διόρισε πρόξενο της στην Αλεξάνδρεια. Όμως και στον πολιτισμό πρωτοστάτησε ο κόμης Δ΄ Αναστάσης. Συνέλεξε Αιγυπτιακούς παπύρους και αρχαιολογικά ευρήματα, χρηματοδότησε ανασκαφές, προώθησε τις έρευνες και ανέδειξε την επιστήμη της αιγυπτιολογίας.

Σήκωσε λοιπόν, το βλέμμα του ο κραταιός και δαιμόνιος Ιωάννης στο πλήθος των συμπατριωτών του που τον χαιρετούσαν με ευγνωμοσύνη περνώντας συντεταγμένα από μπροστά του. Ένας ΄Ελληνας ναύτης σ΄ ένα τραπεζάκι τους κατέγραφε και τους χώριζε σε ομάδες. Οι περισσότεροι ήταν από το Μωριά, αγωνιστές που αιχμαλωτίστηκαν σε μάχες με τους Τούρκους. Κάποιοι λαβωμένοι, άλλοι εξαντλημένοι από τις κακουχίες, όλοι κακοποιημένοι και ρακένδυτοι. Ξαφνικά το βλέμμα του κόμη καρφώθηκε σε μια κοπέλα.΄Ηταν πανέμορφη, με μακριά μαύρα μαλλιά, καστανοπράσινα μάτια και καλλίγραμμο σώμα. Τα χαρακτηριστικά της του θύμισαν αρχαία Ελληνίδα. Την ξανακοίταξε σαστισμένος. Δεν είχε ξανασυναντήσει τέτοια ομορφιά. Γοητεύτηκε. Η καρδιά του χτύπησε παράξενα. Της έγνεψε να πλησιάσει. ΄Ηταν ξυπόλητη και φορούσε ένα φθαρμένο μαύρο φόρεμα. Φαινόταν αδύναμη και πολύ συνεσταλμένη.
-Πώς σε λένε; Τη ρώτησε χαμογελώντας.
-Περσεφόνη, απάντησε εκείνη.
Εύστοχο όνομα, αναλογίστηκε. Από ποιο σκοτάδι έρχεσαι άραγε καημένο πλάσμα, από ποιο ζοφερό κόσμο αναδύεσαι, έκανε μέσα του.
-Πόσων χρονών είσαι; της έριξε μια συμπονετική ματιά.
-Δεκάξη.
-Κι από πού κρατάει η σκούφια σου;
-Απ’ το Μανιάκι.
-Θέλεις να μείνεις εδώ στην Αλεξάνδρεια;

Το κορίτσι τα έχασε. Σήκωσε αμήχανο τους ώμους του. Δεν είχε κανέναν στο χωριό της. Οι δικοί της είχαν σκοτωθεί. Το σπίτι της το είχαν κάψει οι Τούρκοι. Δεν είχε κανένα μέλλον εκεί. ΄Ισως εδώ τα πράγματα να ήταν πιο ευνοϊκά. Της άρεσε άλλωστε η Αλεξάνδρεια όταν την πρωτοαντίκρυσε, την θάμπωσαν η πολυπληθής παραλία της, τα κοκκινωπά της κτίρια, οι μελαμψοί της άνθρωποι, αλλά το κυριότερο συμπάθησε τον κόμη με την πρώτη ματιά. Είχε ευγενική φυσιογνωμία που απέπνεε καλοσύνη και οικειότητα. ΄Ενιωσε κοντά του μια αόριστη ελπίδα για μια καλύτερη ζωή, μια σιωπηλή υπόσχεση για κάποια εστία.

-Θέλεις; Ξανάπε ο Ιωάννης.
Κούνησε καταφατικά το κεφάλι της.
Ο κόμης φώναξε αμέσως ένα ντόπιο υπηρέτη σε μια γλώσσα που η κοπέλα δεν κατάλαβε καθόλου. Κάτι του είπε κι ύστερα στράφηκε σ΄ αυτήν.
-Θα σε πάει στο σπίτι μου, της εξήγησε. Θα μείνεις εκεί προσωρινά μέχρι να αποφασίσεις τί θα κάνεις. Σύμφωνοι;
Τα μάτια της Περσεφόνης άστραψαν από χαρά. Γονάτισε και του φίλησε το χέρι. Η τύχη της χαμογέλασε για πρώτη φορά. Απ΄ το φτωχό και ερημωμένο χωριό της, βρισκόταν ξαφνικά σε μια φιλόξενη πόλη και σ΄ ένα πλούσιο σπιτικό. Κι όχι πως ο κόμης την ήθελε για γυναίκα του, είχαν άλλωστε μεγάλη διαφορά ηλικίας. Του άρεσε όμως η ιδέα να την κάνει κόρη του, γιατί μια τέτοια ωραία θυγατέρα επιθυμούσε, που όμως δεν απέκτησε ποτέ. ΄Ετσι το μοιραίο εκείνο πρωινό του Ιουνίου, κάτω απ΄ τον καυτό ήλιο της Αιγύπτου, καθώς η Ιστορία στροβίλιζε γεγονότα και ψυχές, η νεαρή γυναίκα ως άλλη Περσεφόνη ανέβηκε στην πολυτελή άμαξα του κόμη με έναν μελαχρινό υπηρέτη, ένα μαύρο αμαξά και τέσσερα άσπρα άλογα και βγήκε στο φως. Ο Ιωάννης την υιοθέτησε αμέσως με επίσημα χαρτιά, την έστειλε στα καλύτερα σχολεία και την έβαλε στα αριστοκρατικά σαλόνια της Αλεξάνδρειας. Η όμορφη Ελληνίδα είχε πράγματι κάτι απ’ την Περσεφόνη. Η μισή της ζωή είχε κυλήσει στις κακουχίες, στη φτώχεια και στον πόλεμο, αλλά η καινούργια της ζωή έμοιαζε με παραμύθι.

Ζούσε σ΄ ένα αρχοντικό με υπηρέτες, κυκλοφορούσε με τους πλουσιότερους ανθρώπους της Αλεξάνδρειας και είχε όλο τον κόσμο στα πόδια της. Ο κόμης δεν της χαλούσε ποτέ χατίρι, της φερόταν σαν στοργικός πατέρας, παρόλο που έλειπε πάντα για δουλειές. Πολυάσχολος και πολυσχιδής, καταπιανόταν με πολλά πράγματα. Είχε εκλεγεί στο διοικητικό συμβούλιο της Ελληνικής κοινότητας μαζί με τους Στέφανο Ζιζίνια και Μιχαήλ Τοσίτσα, άλλους δυο μεγαλοαστούς της Αλεξάνδρειας και ασχολιόταν με τα θρησκευτικά και κοινωνικά προβλήματα των Ελλήνων της Αιγύπτου. Στο περιθώριο των εργασιών του ξέκλεβε χρόνο για να μελετήσει τους παπύρους του, οργάνωνε ανασκαφές στην έρημο, κατέβαινε ως τη Νότια Αίγυπτο γυρεύοντας ίχνη παλιών πολιτισμών. Έλειπε κάθε τόσο σε ταξίδια και διπλωματικές αποστολές. Παράξενος άνθρωπος ο Ιωάννης, απλός και προσηνής με όλους, έμοιαζε να κρύβει μέσα του ένα έρημο νησί, όπου ζούσε μόνος του, ένα μικρό πλανήτη που δεν τον έφτανε ποτέ κανείς. Κανείς εκτός από τη θετή του θυγατέρα.
Γιατί είχαν και οι δυο κάτι κοινό. Φύλαγαν μέσα τους με πόνο την μακρινή πατρίδα τους. Κι ίσως αυτό τους ένωνε περισσότερο. Καμιά φορά ο Ιωάννης της μιλούσε για τη Θεσσαλονίκη, τη βόρεια πολιτεία δίπλα στη θάλασσα, όπου είχε περάσει τα παιδικά του χρόνια και έμοιαζε τόσο πολύ στην Αλεξάνδρεια και εκείνη του εξιστορούσε τη ζωή στο Μωριά, τον υπερήφανο τόπο με τους εξεγερμένους κατοίκους του. Αλλά κυρίως του μιλούσε για το Μανιάκι, την ιδιαίτερη πατρίδα της, όπου γράφτηκε η πιο μελανή σελίδα για το Γένος τους. Εκεί συγκρούστηκε ο Παπαφλέσσας με το Τουρκοαιγυπτιακό στρατό και έπεσε ως άλλος Λεωνίδας σε μια άνιση αναμέτρηση. Μόνος και αβοήθητος με 600 περίπου ΄Ελληνες στρατιώτες ενάντια σε στίφη μουσουλμάνων, καθώς η βοήθεια που περίμενε δεν έφτασε ποτέ. Οι ΄Ελληνες σφαγιάστηκαν εκείνη τη μέρα μέχρι ενός. Ωστόσο ο Ιμπραήμ πασάς έστησε το νεκρό σώμα του Παπαφλέσσα σε μια βελανιδιά και το φίλησε, σε ένδειξη τιμής για την ανδρεία του αντιπάλου του. Στη συνέχεια έκαψε το Μανιάκι κι αιχμαλώτισε τους άμαχους κατοίκους του, ανάμεσά τους και την Περσεφόνη. Η δύστυχη κοπέλα βρέθηκε ξαφνικά μαζί με πλήθη σκλαβωμένων μέσα σε δύσοσμα και σκοτεινά αμπάρια καραβιών που ταξίδευαν προς άγνωστη κατεύθυνση με σκοπό να πουληθεί , ώσπου κατέληξε στην Αλεξάνδρεια. Και καθώς τα διηγότανε όλα αυτά άνοιγαν μέσα της παλιές πληγές, τα μάτια της σκοτείνιαζαν και γέμιζαν δάκρυα. Τότε ο κόμης την αγκάλιαζε στοργικά και της έλεγε:

-Ο Θεός έχει βάλει την υπογραφή του για να ελευθερωθεί η Ελλάδα και δεν παίρνει πίσω την υπογραφή του*, Περσεφόνη. Θα δεις, όλα θα αλλάξουν μια μέρα για το Έθνος μας. Κι όλα όσα έχεις περάσει γρήγορα θα ξεχαστούν.
Πράγματι ο Θεός δεν πήρε πίσω την υπογραφή του και το όνειρο για μια ελεύθερη πατρίδα πραγματοποιήθηκε, αν και χάθηκαν στον Αγώνα 800.000 ψυχές. Η Ελλάδα αποτίναξε τον Οθωμανικό ζυγό, απέκτησε την ανεξαρτησία της και βρήκε άξιο κυβερνήτη στο πρόσωπο του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος μέχρι τη δολοφονία του, οργάνωσε το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος και το έκανε αξιόπιστο στους δυτικούς συμμάχους του.

Τα παραμύθια έχουν συνήθως ευτυχισμένο τέλος.΄Ετσι και το παραμύθι της φτωχής, αλλά ωραίας Περσεφόνης είχε ευχάριστη κατάληξη. Ο κόμης την πάντρεψε με τον πρόξενο της Γαλλίας Μπενεντέτι και την προίκισε με τεράστια περιουσία. Κι ο Μπενεντέτι πήρε την καλλονή γυναίκα του κι εγκαταστάθηκαν στη Γαλλία. Μετά από χρόνια εγκαταστάθηκε μαζί τους και ο Ιωάννης Δ΄ Αναστάσης κι έζησε εκεί στη μακρινή Εσπερία ως το τέλος του. Όμως το παραμύθι της Ελληνικής Επανάστασης δεν τέλειωσε τόσο απλά. ΄Εκρυβε μέσα του χιλιάδες δράκους που κάθε τόσο ζωντάνευαν και τρώγαν τα παιδιά της, χιλιάδες δράκους που σέρνονταν στις σκιές της Ιστορίας και κάποιοι απ΄ αυτούς κατάφεραν να φτάσουν ως τις μέρες μας.
*Περίφημη φράση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Κατερίνα Καριζώνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Οικονομικά και είναι διδάκτορας των Οικονομικών Επιστημών του ΑΠΘ.΄Εγραψε ποίηση, παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορήματα και ιστορικές μελέτες, συνολικά 30 βιβλία. Μερικά από τα παιδικά βιβλία της είναι «Το ταξίδι των παραμυθιών», «Μια φορά κι έναν καιρό σ΄ ένα ξέφωτο του δάσους, «Το μυστικό των βιβλίων». Απ’ τα ποιητικά βιβλία της: «Τα παγώνια της Μονής Βλατάδων», «Ο ράφτης Ραντοσλάβ από το 1470», «Ρεσάλτο», «Σκοτεινός χρόνος». Έχει εκδώσει επίσης μυθιστορήματα «Ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος», «Βαλς στην Ομίχλη», «Τσάι με τον Καβάφη», «Το Λυκόφως του Αιγαίου» κ.α . Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και του Κύκλου ποιητών.


Monday, July 6, 2020


Χαλκιδική

Τα μεσημέρια σε τρελαίνουν
                          τα τζιτζίκια της Χαλκιδικής                    
στις γερμένες γρίλιες των σπιτιών
σέρνεται βιαστικά μια βασίλισσα-σαύρα
φλεγόμενοι στρατοί διασχίζουν τον ουρανό
πυρπολούν τις κοιλάδες του κορμιού
βάζουν φωτιά στα τριαντάφυλλα, στις μπουκαμβίλιες
απ΄ την αρχαία στάμνα του καλοκαιριού
χύνεται η θάλασσα μαζί με τα καράβια της
ένα παντζούρι ανοίγει κάπου στον ορίζοντα
υψώνεται ένα άσπρο χέρι με δοξάρι
διευθύνει μυστικά τη συναυλία των τζιτζικιών
που κάτι θέλουν να αναγγείλουν μέσα στο λιοπύρι
κάτι σημαντικό, ωστόσο ακατανόητο
ίσκιοι νεκρών θροίζουν μες στις φυλλωσιές
μπλέκουνε στους ιστούς της αράχνης
σκαλώνουν στις πευκοβελόνες
ασήμι στάζει τις νύχτες απ΄το στόμιο του φεγγαριού
από κάποιο ουράνιο εκμαγείο
πέφτει πότε- πότε στο πέλαγος ένα άγαλμα
και κολυμπάει προς την παραλία.


Saturday, June 20, 2020

Sunday, June 14, 2020


Ο ξένος

΄Ερχομαι από μακριά, είπε ο ξένος
που έφτασε αργά το βράδυ στην πόλη μας
εδώ και αιώνες περπατάω, 
                                 κουράστηκα πολύ,
έψαχνε ένα πανδοχείο που είχε βυθιστεί στις προσχώσεις
στην δυτική παραλία του Θερμαϊκού
παλιά ζωγράφιζα οφθαλμούς, 
σε πλώρες καραβιών, συνέχισε
με πίσσα και ζεστό χρωματιστό κερί
όμως τώρα τα πλοία ταξιδεύουν δίχως οφθαλμούς
κι οι άνθρωποι σε κοιτούν με άδεια βλέμματα
κρύβουν μέσα τους εφήμερους μηχανικούς σκοπούς
σημαδεμένες μνήμες και κακούς ανέμους στα μανίκια
παράξενα μιλούσε ο ζωγράφος
έβγαλε τα σύνεργά του 
                         και τα άπλωσε στο κράσπεδο
σπασμένα αγγεία, όστρακα, αναθήματα
η τέχνη μου αχρηστεύτηκε, είπε με παράπονο
δεν έχω τι να κάνω σ΄ αυτή την εποχή
υπήρξα περίφημος ζωγράφος αμυγδαλωτών ματιών
στις αθηναϊκές πολεμικές τριήρεις
αγαπούσα μια γυναίκα που μαρμάρωσε
στην δεύτερη Γεωμετρική Εποχή

Τώρα γυρεύω μόνο ένα τόπο να πεθάνω.

Saturday, May 30, 2020


IN MEMORIAΜ


Είμαστε ήδη νεκροί χωρίς πατρίδα,
φώναξαν οι δυο Κρήτες ναυτικοί
που πολεμούσαν ως το τέλος στις επάλξεις
τη μέρα που έπεσε η Πόλη στους Οθωμανούς.
Ωστόσο εκείνοι τους χαρίσαν τη ζωή
γιατί ήταν- όπως είπαν- αντρειωμένοι.

Φυσούσε ούριος άνεμος στη θάλασσα
όμως το πλοίο τους δεν έπιασε στεριά
αιώνες αρμενίζει στο Αιγαίο
στοιχειώσαν και οι ναυτικοί κι όλο ρωτούν
τι απέγινε η Πόλη
                 πώς είναι το γλυκό νερό
                               τι γεύση έχει το μήλο
ψαρεύουν ψάρια που μιλούν
κουβεντιάζουν με τα άστρα
παίζουν με μαντολίνα ένα σκοπό βυζαντινό
που άκουγα παλιά απ΄ τη γιαγιά μου
και από τις μαυροφορεμένες φίλες της
που ήρθανε το 22 από τη Σμύρνη
κι απ' τις Σαράντα γκρεμισμένες Εκκλησιές
ανυπόδητες, περπατώντας στις λάσπες.

Tuesday, May 19, 2020


Τα ναυάγια

Δεν ξέρω γιατί μ΄ αρέσουν τα ναυάγια
Μου φαίνεται πως είναι στοιχειωμένα
Ανάμεσά τους περνούνε ψάρια
Περνούν αρχαία αγάλματα, πνιγμένοι
Ψάχνουν στα ημερολόγια των πλοίων
για όσους χάθηκαν, γυρεύουν τις αιτίες
ψάχνουν για χάρτες με κρυμμένους θησαυρούς
παλιά ανεμολόγια και πυξίδες
καμιά φορά όταν τραβιούνται τα νερά
σέρνουν τα τσακισμένα σκάφη στα καρνάγια
και τα καλαφατίζουν όλη νύχτα
κι εκείνα ξαναγίνονται καινούργια
γεμίζουν πλήρωμα κι ανάβουνε τα φώτα
σηκώνουν άγκυρες και λύνουν τα σκοινιά
πλέουν περήφανα σε πλήρη ιστιοφορία
κι ύστερα την αυγή ξαναβυθίζονται
αθόρυβα στο σκοτεινό πυθμένα.

Δεν ξέρω γιατί μου αρέσουν τα ναυάγια
Ιδίως εκείνα που δεν τα ανέσυρε κανείς
 Ίσως γιατί έχουν κάτι από μένα.





Thursday, May 14, 2020


Jenny Manaki Η Κατερίνα Καριζώνη συμπληρώνει τα ηθελημένα κενά της επίσημης Ιστορίας με μυθοπλαστική μαεστρία, αποκαλύπτοντας άγνωστες πτυχές της δράσης των πειρατών στα νερά της '' Λευκής Θάλασσας'', όπως αποκαλούσαν οι Οθωμανοί το Αιγαίο. Διασώζει την ιστορική μνήμη των νησιωτών του Αιγαίου του 17ου αιώνα, με μία συναρπαστική λογοτεχνική και συνάμα ιστορική ξενάγηση στον ''μυθικό'' κόσμο των πειρατών. Πέρα από τους διαβόητους πειρατές της εποχής εκείνης, τη δράση και τους χαρακτήρες των οποίων περιγράφει εξαιρετικά, σημαντικό ρόλο έπαιξαν και τα πλεούμενα που διέσχιζαν τα κρυστάλλινα νερά του πελάγους. '' ΄Ολα τα καράβια έχουν ψυχή. Την ψυχή των καπετανέων και των ναυτικών τους, το άρωμα των ταξιδιών, των ονείρων τους και προπαντός των λιμανιών τους''.
Jenny Manaki
ς ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ
''Το φως εκτυφλωτικό, αντανακλούσε πάνω στον καθρέφτη του νερού, χτυπούσε στη λευκή πέτρα και διαχέονταν τριγύρω. Φως, πέτρα, νερό, τα τρία πολύτιμα αγαθά της Μήλου, του αγαπημένου νησιού του Ιωάννη Κάψη. Κι από πάνω ο ουρανός, ηλιόλουστος, διαυγής, σπάνια τον λέρωναν τα σύννεφα, οι άνεμοι φυσούσαν δυνατά και τα έπαιρναν μακριά, όπως έπαιρναν τα πλοία και τους ανθρώπους, όπως έπαιρναν τις ψυχές των ποντοπόρων και των πειρατών. Το Αρχιπέλαγος ένα πέρασμα μέσα από το φως. Και τα νησιά διαμαντικά της θάλασσας, που άλλα τα άπλωνε η ίδια με καμάρι πάνω στα νερά κι άλλα τα έκρυβε βαθύτερα στα σκοτεινά της σπλάχνα'' Κατ. Καριζώνη

Sunday, May 10, 2020

Friday, May 8, 2020


Dinos Siotis
Το σόι σου
Με τη συμμετοχή τριάντα δύο πεζογράφων και δεκαέξι ποιητών που γράφουν για την οικογένεια ή για την οικογένειά τους, κυκλοφόρησε το ανοιξιάτικο, 61ο τεύχος του περιοδικού δε|κατα με θέμα «Το σόι σου». Όλες οι συνεργασίες είναι άκρως ενδιαφέρουσες και ποικίλουν σε ιδιομορφία καλύπτοντας ένα ευρύ οικογενειακό φάσμα. Είναι κείμενα από διασκεδαστικά, διαβρωτικά, μεταφυσικά, ιστορικά και εσωτερικά έως ανατρεπτικά, κριτικά, καυστικά, ενοχλητικά, απρόβλεπτα και αντισυμβατικά.
Η πεζογραφία εμφανίζεται με αυτή τη σειρά: Πάνος Μαυρομάτης, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Κατερίνα Μυστακίδου, Φίλιππος Δρακονταειδής, Λίλη Μιχαηλίδου, Μαρία Σκουρολιάκου, Γιάννης Σιώτος, Κατερίνα Ζαροκώστα, Κλαίτη Σωτηριάδου, Νίνα Ναχμία, Γιάννης Τζώρτζης, Ροζίτα Σπινάσα, Κατερίνα Καριζώνη, Πόπη Αρωνιάδα, Γιάννης Στεφανάκις, Καλλιόπη Αναστασάκη, Κώστας Καβανόζης, Σωτήρης Νικολακόπουλος, Κωνσταντίνος Μπούρας, Ευσταθία Μαντζαρίδου, Βαγγέλης Σιώτος, Χρύσα Φάντη, Αντριάνα Ιεροδιακόνου, Κατερίνα Παναγιωτοπούλου, Ρίβα Λάββα, Κώστας Χατζηαντωνίου, Ζέτα Κουντούρη, Σοφία Χηνιάδου-Καμπάνη, Ευάγγελος Κ. Βαλσαμίδης, Νάνσυ Δανέλη, Δήμητρα Δεσύπρη και Στάθης Κουτσούνης.
Η ποίηση εμφανίζεται με αυτή τη σειρά: Κατερίνα Αγυιώτη , Κούλα Αδαλόγλου, Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Ηλίας Κεφάλας, Έλσα Κορνέτη, Χλόη Κουτσουμπέλη, Ιωάννα Λεκάκου, Κωστούλα Μάκη, Χάρης Μελιτάς, Χριστίνα Οικονομίδου, Αγγελική Σιδηρά, Γιάννης Στρούμπας, Jens Fink-Jensen, Κωστής Τριανταφύλλου, Αλέκος Φλωράκης και Τζένη Φουντέα -Σκλαβούνου.
Το περιοδικό θα το βρείτε στον Ιανό, Σταδίου 24, στην Πολιτεία, Ασκληπιού 1, στην Πρωτοπορία, Γραβιάς 3 και στον Γιάννη Νικολόπουλο, Ζαλόγγου 9. Το βιβλιοπωλείο της γειτονιάς σας θα σας το φέρει αν το παραγγείλει από τον Γιάννη Νικολόπουλο, τηλέφωνο 210.3800.520, που έχει και τη διανομή στα βιβλιοπωλεία.

Saturday, April 25, 2020

Το λυκόφως του Αιγαίου

Μυθιστόρημα
Το λυκόφως του Αιγαίου
ebook
  • ISBN: 978-960-03-6781-2
  • epub logoePUB
  • σελ. 288
  • Υπό έκδοση
  •  
Τα στοιχεία σου:
Του φίλου σου:

Περίληψη

Αιγαίο, 17ος αιώνας, ο αιώνας της πειρατείας. Ο πειρατής Ιωάννης Κάψης γράφει ιστορία στη θάλασσα. Απελευθερώνει τη Μήλο από τον οθωμανικό ζυγό. Στέφεται βασιλιάς, αλλά ένας μεγάλος έρωτας με την κόρη του κυβερνήτη του νησιού σημαδεύει τη ζωή του. Την ίδια περίοδο Δυτικοί και κυρίως Μαλτέζοι πειρατές κατακλύζουν το Αρχιπέλαγος, που αποτελεί πεδίο σύγκρουσης θρησκειών και συμφερόντων. Μεγάλοι πειρατές όπως ο Ουγκώ ντε Κρεβελιέ, οι αδελφοί Τεμερικούρ, ο Μιχελής Μανιάτης, ο Άγγελος Μαρία Βιτάλι και άλλοι ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν την οθωμανική απειλή. Το Αιγαίο παραμένει το μήλον της έριδος ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Μάχες, συνωμοσίες και προδοσίες καθορίζουν ένα άγριο παιχνίδι κερδοσκοπίας και κυριαρχίας.
Ένα μυθιστόρημα εποχής, ένα πανόραμα ιστοριών από τη θρυλική ζωή και τη δράση των Ελλήνων και των ξένων πειρατών. Ένα συναρπαστικό ταξίδι στον χρόνο, στα νησιά του Αιγαίου και στις δοξασίες τους.

Βιογραφικά στοιχεία

Κατερίνα Καριζώνη
Η Κατερίνα Καριζώνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Οικονομικά στο ΑΠΘ και πήρε διδακτορικό στην Οικονομική Ιστορία. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση, παραμύθια και ιστορικές μελέτες, συνολικά τριάντα βιβλία. Έχει τιμηθεί με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο της Χίλιες και μία νύχτες των Βαλκανίων και με το βραβείο του περιοδικού Αυλαία για το συνολικό της έργο. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά με κριτικά σημειώματα, μελέτες και λογοτεχνικά κείμενα. Πεζά και ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε βαλκανικές γλώσσες, στα ισπανικά, τα αγγλικά, τα γερμανικά, τα γαλλικά, τα πολωνικά και τα τουρκικά. Επίσης ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί από τον Μιχάλη Γρηγορίου και ερμηνεύτηκαν από τους Σαββίνα Γιαννάτου, Δώρο Δημοσθένους, Καλλιόπη Βέτα και Τάση Χριστογιαννόπουλο. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και του Κύκλου Ποιητών. Ζει στη Θεσσαλονίκη.

emailfacebookwebsite

Βιβλιογραφία


Wednesday, April 22, 2020

" Ο ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΑ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ " - ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ ΚΑΡΙΖΩΝΗ

portrait-321
 Έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικά η θέση του πεζογράφου στην κοινωνία; 

Ναι, βεβαίως έχει. Ο συγγραφέας, ο πεζογράφος, αλλά και ο ποιητής σηματοδοτούν και σημασιοδοτούν την εποχή τους και κυρίως την κουλτούρα και την αισθητική της. Καταγράφουν, περιγράφουν και αναπλάθουν την κοινωνική πραγματικότητα, την Ιστορία και τη μικροϊστορία των ανθρώπων, τα ήθη, τα πάθη και τα όρια τους, τα υπαρξιακά ζητήματα που είναι διαχρονικά, αλλά και τα κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα. Φυσικά ο πεζογράφος δεν μπορεί να ξεπεράσει την εποχή του, αν και υπήρξαν δημιουργοί που προχώρησαν πιο πέρα απ΄ τον καιρό τους και μάλιστα δεν έγιναν κατανοητοί και αποδεκτοί απ΄ το περιβάλλον τους, και αναγνωρίστηκαν εκ των υστέρων. Επίσης η δημιουργία και η γραφή ενέχουν ένα ανατρεπτικό στοιχείο, αποτελούν πράξη αντίστασης στο χρόνο, στις εξουσίες, στο ανθρώπινο δράμα και τελικά στο θάνατο. Τα μυθιστορήματα, τα πεζογραφήματα και γενικά τα λογοτεχνικά κείμενα ακόμα και όταν παραπέμπουν στο παρελθόν, όπως ας πούμε το ιστορικό μυθιστόρημα, συνιστούν έναν μαγικό καθρέφτη, όπου μπορεί κανείς να διακρίνει την κοινωνική κακοδαιμονία, την ανθρώπινη περιπέτεια, αλλά και τη δική του προσωπική περίπτωση. Μπορούν επίσης να φωτίσουν καλύτερα το παρόν, ενίοτε προοιωνίζουν το μέλλον και αυτή ακριβώς είναι η αξία της λογοτεχνικής γραφής και της τέχνης ότι καταλύει τον χρόνο. Ο συγγραφέας λοιπόν, είναι ένας ευαίσθητος δέκτης και δείκτης που συλλαμβάνει και αποτυπώνει την εικόνα της κοινωνίας του, την κουλτούρα, την καθημερινότητα, αλλά και τη δυναμική της μέσα στο χρόνο. Θα έλεγα μεταφορικά ότι ο συγγραφέας είναι αυτός που κρατάει τα πρακτικά της εποχής του.


Σε περιοδους κρίσης, όπως αυτή του κορωνοϊού, έχει ιδιαίτερο ρόλο η πεζογραφία;


Και σ΄ αυτή την περίπτωση της πανδημίας ο ρόλος της πεζογραφίας και γενικότερα της λογοτεχνίας είναι ουσιαστικός γιατί ανιχνεύει μέσα απ΄ τις προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων τις βαθύτερες αιτίες της κοινωνικής κρίσης και τα αποτυπώματά της στις ζωές των ηρώων. Η μοναξιά, η αποξένωση, ο ηθικός εκμαυλισμός, η έλλειψη αξιών, η κοινωνική υποκρισία, η αρρώστια σωματική και ψυχική αποτελούσαν και αποτελούν συχνά το υλικό και το περιεχόμενο της λογοτεχνίας. Στην εποχή του κορωνοϊού, η οποία συνιστά κατάληξη μιας μακράς περιόδου παρακμής και σήψης της κοινωνίας μας, η πεζογραφία έχει ανάλογο ρόλο και θέση. Πολλά γράφτηκαν και σχολιάστηκαν για το πώς φτάσαμε ως εδώ. Υπήρξαν εποχές επίπλαστης ευμάρειας, πολιτικής και κοινωνικής αλαζονείας και ψυχικής αθλιότητας, όπου κυριάρχησε το εγωκεντρικό άτομο, το απόλυτο εγώ σε βάρος των άλλων και όπου η Φύση και το περιβάλλον περιφρονήθηκαν και καταπατήθηκαν για χάρη της κερδοφορίας. Εποχές που τα ίδια τα πράγματα έχασαν το νόημά τους, οι αξίες λοιδορήθηκαν και μηδενίστηκαν, το ανθρώπινο πρόσωπο έχασε τη σημασία του. Εγώ ανήκω σε μια γενιά που φέρει βαριά τραύματα αυτής της διάλυσης και ίσως ποτέ δεν μπόρεσε να τα επουλώσει. Η λογοτεχνία ωστόσο έκρουε τον κώδωνα του κινδύνου εδώ και πολύ καιρό. Υπήρξαν βιβλία που προέβλεψαν την οικολογική καταστροφή, την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση, τον ολοκληρωτισμό που γεννιέται στις μέρες μας, την έλλειψη ελευθεριών, τους κινδύνους των νέων τεχνολογιών, ακόμα και την πανδημία που βιώνουμε. Ο συγγραφέας ξαγρυπνά πάνω στις κοινωνικές πληγές και προειδοποιεί για το κακό. Κάποιοι μάλιστα βλέπουν μακρύτερα απ΄ τους άλλους. Φυσικά «κανένας στίχος δεν μπορεί να καταλύσει καθεστώτα» όπως λέει και ο ποιητής. Κανένα μυθιστόρημα αντίστοιχα, δεν μπορεί να κινητοποιήσει τις μάζες. Μπορεί όμως να τις ευαισθητοποιήσει. Και νομίζω ότι αυτό το έχει πετύχει η λογοτεχνία. Όσο για την ίδια εποχή της κρίσης του κορωνοϊού, νομίζω πως δεν έχει έρθει ακόμα η στιγμή για να αποτυπωθεί πεζογραφικά, καθώς δεν έχουμε πάρει ακόμα τις ανάλογες αποστάσεις. Περιμένω πως θα γραφτούν πολλά στο μέλλον. Όπως γράφτηκαν και για ανάλογες επιδημίες στο παρελθόν.
  Η πεζογραφία στις μέρες του κορωνοϊού όμως έχει και έναν πρόσθετο ρόλο και λόγο. Λειτουργεί παρηγορητικά και ανακουφίζει τους ανθρώπους καθώς φέρει μέσα της τον μύθο, την παραμυθία. Στην περίοδο του εγκλεισμού μας εν προκειμένω ξαναγυρίζουμε στα βιβλία-έτσι πληροφορούμαι τουλάχιστον. Ξαναθυμόμαστε ότι τα αληθινά στηρίγματά μας βρίσκονται στο όνειρο, στις πρωταρχικές ανθρώπινες αξίες και αρετές που δεν μπορούν να καταλυθούν και αποτελούν τη μοναδική πυξίδα για να μη χαθούμε. Και τα βιβλία μας μιλούν για όλα αυτά μέσα απ΄ τις ιστορίες των ηρώων τους, περικλείουν μηνύματα για καλύτερες μέρες. Διασώζουν την ελπίδα. Τουλάχιστον τα βιβλία που διαβάζω εγώ και κυρίως εκείνα που γράφω.





* Η Κατερίνα Καριζώνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε οικονομικά στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι διδάκτορας των οικονομικών επιστημών. ΄Εχει εκδώσει 30 βιβλία: ποίηση , μυθιστορήματα, διηγήματα, παραμύθια, ιστορικά δοκίμια. Μέρος του έργου της έχει μεταφραστεί στο εξωτερικό. Μερικά απ΄τα βιβλία της είναι το Βαλς στην Ομίχλη, Ρεσάλτο ,Μεγάλο Αλγέρι, το τραγούδι του Ευνούχου, η Πόλη των Αθώων, το λυκόφως του Αιγαίου κ.α.
    
 
0
RONNY SOMECK
" Η ΠΟΙΗΣΗ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΘΕΣΗ, ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ...

ΣΧΟΛΙΑ