Saturday, May 26, 2007

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ

ΡΕΣΑΛΤΟ

Όλα κρέμονταν από μια σταγόνα της βροχής
κάποιοι είχαν στρώσει το τραπέζι με σερβίτσια πορσελάνης
εσύ καθόσουν απέναντί μου κι έφεγγες
ένα πλοίο κουρσάρικο
περνούσε από το βάθος των ματιών σου.

Γύρω απόλυτη σιωπή
βράχυα πνιγμένα στα δάκρυα
κι ορτύκια που πετούσαν λαβωμένα μες στις σκέψεις μας
και ξαφνικά η σταγόνα κύλησε στο πάτωμα
ράγισε ο χρόνος
τα σερβίτσια έγιναν θρύψαλα
σβήσαν οι ευάλωτες μορφές μες στην αχλύ.
Τότε κατάλαβα πού σε είχα συναντήσει
σ΄ένα ρεσάλτο
είχαμε πέσει στα κύματα
κολυμπούσες εσύ
κι εγώ σφιγγόμουν γύρω απ΄τους ώμους σου
κι αιμορραγούσα
πλησιάζαμε στον Κάβο Γκρόσσο
αλλά μας έπαιρνε το ρεύμα
προς το πέλαγος
ανάμεσα από συντριμμένα ξύλα
κι ορίζοντες που έγερναν .

Σου είχα πει πως σ΄αγαπούσα τότε,
το θυμάσαι;
λίγο πριν χαθούμε κάτω απ΄τα νερά.

2 comments:

Ήχος Πλάγιος. Μόνος... said...

Ακόμα και στη μοναξιά

πρέπει να ήμαστε δύο!

onisimos said...

Ίσως η αγάπη να κρύβει πάντα αυτά τα δάκρυα που όλα κρέμονται από αυτά στις χαρές και στις λύπες!!!
Καλό βράδυ!!!