Sunday, September 24, 2017

24Σεπ2017 – Κυριακή στο Χωριό – Βάθεια Λακωνίας

24Σεπ2017 – Κυριακή στο Χωριό – Βάθεια Λακωνίας: Να μας πάρει μακριά…. να μας πάει στα πέρα μέρη … σε μια μυστηριώδη καστροπολιτεία του παρελθόντος. Στη Μάνη… στη Βάθεια Λακωνίας… εκεί ταξιδεύουμε αυτή τη βδομάδα με την «Κυριακή στο Χωριό». Ένα Μουσείο ανοιχτό για κάθε περιηγητή του σήμερα και του χθες, χαρακτηριστικό δείγμα της μανιάτικης αρχιτεκτονικής . Θα πάρουμε μια γεύση από την […]

Saturday, July 29, 2017

ΔΙαβάστε μια συνέντευξή μου για την μανιάτικη βεντέτα στο Documento

Βεντέτα. Το αίμα της τιμής, 

στο HOTDOC, την Κυριακή

 με το Documento



Βεντέτα, γδικιωμός, χωσιά. Όπως και να τον πεις, ο σκληρός άγραφος νόμος του γδικιωμού έχει τα ίδια αποτελέσματα: χαμένες ζωές και κατεστραμμένες οικογένειες.
Σε αρκετές περιπτώσεις έχει οδηγήσει σε αντιδικία δεκαετιών με εκατοντάδες θύματα (ακόμα και παιδιά), όπως η βεντέτα μεταξύ Σαρτζετάκηδων και Πενταράκηδων στην Κρήτη. Δεκαετίες πριν, στη Μάνη ο δικιωμός, που έπαιρνε αρκετά συχνά τη μορφή ομαδικής επίθεσης, έφτανε μέχρι την εμπόλεμη σύρραξη.
Στην βόρεια Αλβανία ακόμα και σήμερα χιλιάδες οικογένειες μένουν εγκλωβισμένες στα σπίτια τους. Δεν βγαίνουν ούτε στην αυλή τους, από φόβο μην χάσουν τη ζωή τους από το χέρι αυτών που ζητούν εκδίκηση, γιατί το κάνουν, ο άγραφος κώδικας τιμής που κρατά από τον Μεσαίωνα είναι πιο ισχυρός κι από τον νόμο της πολιτείας.


Friday, July 28, 2017

κριτική του Βασίλη Τσιράκη για τον Σκοτεινό Χρόνο


Δευτέρα, 17 Ιουλίου 2017


Κατερίνα Καριζώνη: «Σκοτεινός χρόνος»

Αν οι πεζογράφοι χρησιμοποιούν την πένα τους ως καλέμι επιχειρώντας σφυριά τη σφυριά να ανοίξουν μια ρωγμή στον σκοτεινό τοίχο που περιβάλλει την ανθρώπινη ύπαρξη, ώστε να μπορέσουμε να δούμε από μια άλλη οπτική γωνία τον κόσμο, οι ποιητές, χρησιμοποιώντας την πένα τους ως κοντάρι, μας σηκώνουν με ένα άλμα –σαν αυτό του επί κοντώ– τόσο ψηλά που περνώντας πάνω από τον τοίχο, έχουμε τον κόσμο στα πόδια μας.
Έτσι και η Κατερίνα Καριζώνη με τη νέα της ποιητική συλλογή Σκοτεινός χρόνος, μας δίνει τη δυνατότητα να δούμε τον κόσμο με διαφορετική ματιά, μας δημιουργεί ερωτήματα, διλήμματα και προβληματισμούς, μας καλεί να ψηλαφήσουμε μαζί ανοιχτές πληγές, αλλά και να μπούμε σε ακατοίκητες ίσως περιοχές της ιστορίας και της συλλογικής μνήμης.
Όμως η ποίηση της Καριζώνη δεν είναι ποίηση φυγής από την πραγματικότητα, δεν είναι απλά το καταφύγιο από τις δυσκολίες της καθημερινότητας, δεν είναι ποίηση της εσωστρέφειας και της ατομικής διαφυγής, της ύπουλης νοσταλγίας ή της εύκολης λησμοσύνης, ούτε ακόμα ποίηση που λειτουργεί ως παρηγορήτρα, ως νάρκωση και ανακούφιση.
Είναι «Ποίηση ενός μυστικού, αινιγματικού και αφώτιστου χρόνου, ο οποίος καταγράφεται και περιγράφεται με αλληγορίες και συμβολισμούς, μύθους και σπαραγμένα προσωπικά βιώματα», όπως διαβάζουμε στο οπισθόφυλλο της συλλογής, με έντεχνα σφιχταγκαλιασμένες λέξεις που ψηλαφούν σημάδια από τις δαγκωματιές του έρωτα, θα συμπληρώσουμε εμείς.
Πρόκειται για μια συλλογή που στα ποιήματά της –αν και δεν έχουν όλα το ίδιο ύφος– κυριαρχεί η λιτότητα των εκφραστικών μέσων και οι αφαιρετικές φόρμες, με κύριο χαρακτηριστικό τη φειδωλή χρήση επιθέτων, ενώ η διαπραγμάτευση με την ιστορία και το σήμερα έχει έντονα στοιχεία αλληγορίας και είναι επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα του σουρεαλισμού.
Στα ποιήματά της –αν και δεν έχουν όλα το ίδιο ύφος– κυριαρχεί η λιτότητα των εκφραστικών μέσων και οι αφαιρετικές φόρμες, με κύριο χαρακτηριστικό τη φειδωλή χρήση επιθέτων, ενώ η διαπραγμάτευση με την ιστορία και το σήμερα έχει έντονα στοιχεία αλληγορίας και είναι επηρεασμένη σε μεγάλο βαθμό από το κίνημα του σουρεαλισμού.
Επιχειρώντας να ομαδοποιήσουμε τα ποιήματα της συλλογής παρατηρούμε ότι υπάρχει μια αξιοσημείωτη ισορροπία. Οκτώ είναι γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο, οκτώ σε δεύτερο πρόσωπο και οκτώ σε τρίτο πρόσωπο, ενώ τρία είναι μικτά γραμμένα σε πρωτοδεύτερο ή δευτερότριτο πρόσωπο.
Στο πρώτο ποίημα της συλλογής η Καριζώνη μας μεταφέρει στο Βυζάντιο «μηνί Μαρτίω ινδικτιώνος του 1351, ημέρα που έγινε μια διαστροφή του κέρματος, πέσαν απότομα τα χάλκινα και ανέβηκε ο χρυσός κι έχασαν την αξία τους οι λιγοστές εισπράξεις» του φτωχού σαλδαμάριου-μπακάλη, για να μας μιλήσει όμως για το σήμερα.
Αντίθετα, στο τελευταίο ποίημα, το «Στρατώνι» ξεκινά να μας μιλά για το σήμερα «στα καφενεία πρέφα, στα μεταλλεία θάνατος» για να μας μεταφέρει στο παρελθόν όπου «ο ανθρακωρύχος έκλεβε παλιά δυναμίτιδα για τους αντάρτες και τη μετέφερε κρυμμένη μες στα ψάρια», για να καταλήξει στην αλληγορία, «άλλοτε πάλι μεταμορφωνόταν σε γλάρο / και πετούσε κρώζοντας παράφωνα / πάνω από τα νερά».
Στον Πασβάντη της Κομοτηνής μάς περιγράφει τον μυστήριο νυχτοφύλακα που «…δεν φορούσε παπούτσια αλλά σιδερένιες οπλές κι ένα παλιό αμπέχονο από κάποιον σκοτωμένο» την εποχή όπου «Εκείνα τα χρόνια δεν είχε ηλεκτρικό / παρά μονάχα λάμπες πετρελαίου καπνισμένες / και μνήμες που ήταν ακόμα νωπές σαν πληγές».
Στο «Προπατορικό λάθος» αντιπαραβάλλει την αντίσταση απέναντι στην απάθεια και την υποταγή, λέγοντάς μας: «τα δένδρα είναι πανάρχαια πουλιά / που δεν τ’ αφήσαν να πετάξουν / τις κρίσιμες ώρες της δημιουργίας / κι εκείνα το αποδέχτηκαν. / Για αυτό έρχονται / και κουρνιάζουν στα κλαδιά τους τα πουλιά / που τότε αντισταθήκανε / κερδίζοντας τον ουρανό» και στο «Σκάκι» μάς μεταφέρει στην Ινδία, όπου κάποτε το έπαιζαν με ζωντανά πιόνια – «τους ηττημένους τους θανάτωναν αλύπητα», ενώ τώρα «το παίζουμε κρυφά κάτω από τις λέξεις εκεί που οι σκάλες δεν σταματούν ποτέ».
«Έξω ακούω να στήνουν το βάθρο της Άνοιξης» μας λέει σε πρώτο πρόσωπο στο ποίημα «Ιστορία», εκεί «όπου εκτέλεσαν πενήντα άτομα στην Κατοχή γιατί οι δικοί μας σκότωσαν έναν μολυβένιο στρατιώτη». Και στο γραμμένο σε δεύτερο πρόσωπο ποίημα με τίτλο «Κοσμογονία», μας υπενθυμίζει ίσως τη λειτουργία της τέχνης, «όταν τραβήχτηκαν στο τέλος τα νερά, φάνηκε η έρημος με τα ποιήματα».
Στο «Μετρό της Θεσσαλονίκης» μάς περιγράφει σε πρώτο πρόσωπο πως αυτό «βυθίζεται στα ερείπια κάτω από την πόλη και φορτώνει τους νεκρούς εμπόρους, χρυσοχόους, τεχνίτες του χαλκού ακόμα και ραβίνους και μαυραγορίτες», ενώ ο ποιητής παρατηρεί «τους λιωμένους χάρτες να μιλούν για τον υδράργυρο που αναπνέουν οι εργάτες στις υπόγειες αρτηρίες».
Στο γραμμένο σε πρώτο και δεύτερο πρόσωπο ποίημα με τίτλο «Συρτάρια», μας μιλά για όλα όσα έχουμε ερμητικά κλειδωμένα μέσα μας: «Τα δάκρυα σου κύλησαν και λάδωσαν τις κλειδαριές / και τα κλειδιά γύρισαν όπως τα μαχαίρια / κι άνοιξαν ξάφνου τα συρτάρια στο σώμα / σαν πληγές».
Τα ποιήματα με τίτλο «Το φουστάνι», «Αρεόπολις»,«Thedancingplague» και «Το σχίσμα» μάς μεταφέρουν πίσω στον χρόνο.
Το πρώτο στον Μεσαίωνα, όπου τα φουστάνια χρωματίζονταν με αρσενικό και χαλκό και όταν έβρεχε δηλητηρίαζαν το σώμα που το φορούσε, «…άμα βγεις στη βροχή, θα σε σκοτώσει, ... αν το φορέσεις, θα ’ρθει να σε βρει κάτω από το δέρμα, μέσα από τις ραφές».
Το δεύτερο μας μεταφέρει στα χρόνια που η Τουρκία και η Βενετία διεκδικούσαν την κυριαρχία τους στη θάλασσα και οι κακαβούληδες της Μάνης τραβούσαν με τεχνάσματα την προσοχή των ναυτικών και παγιδεύοντάς τους σε ξέρες τούς λήστευαν φορώντας σιδερένιες χύτρες στο κεφάλι.
Το τρίτο μάς γυρίζει στα 1518 όπου το μολυσμένο σιτάρι προκαλούσε έκσταση και ξέφαντους χορούς «κι εσύ μου έγνεφες κρυφά να μη χορέψω. Δεν είναι γιορτή, μου λέγαν παρακλητικά τα μάτια σου, είναι η dancing plague, θα μολυνθείς».
Και τέλος το τέταρτο, ακόμα πιο πίσω, στα 1054, την ημέρα που έγινε το σχίσμα και αφορίστηκε η ανατολική Εκκλησία από τον Πάπα και μαζί της ο Υπερκαινοφανής αστέρας που είχε κάνει την εμφάνισή του εκείνη τη μέρα και «έλαμπε πιο φωτεινός κι απ’ την ολόγιομη πανσέληνο κι οι αστρονόμοι έσβησαν τις λάμπες τους κι οι καρδινάλιοι σβήσαν τις επίσημες γραφές για το ύποπτο αυτό σημάδι όπως είπαν».
Αν και η λέξη χρόνος υπάρχει στον τίτλο της συλλογής, στα 27 ποιήματά της τη συναντάμε μόνο τρεις φορές. Κοινό στοιχείο των τριών αυτών ποιημάτων είναι το γεγονός πως και τα τρία είναι γραμμένα σε δεύτερο πρόσωπο: «Σε είδα κλεισμένο σε μια σταγόνα βροχής, … κι ο χρόνος δεν έχει την ίδια σημασία που του δίναμε», μας λέει στο «Φθινόπωρο» και «...δεν θα ξανασυναντηθούμε μου φώναξες, γιατί δεν υπάρχει χρόνος στο σύμπαν» στο ποίημα «Μνήμη», «κι έτσι πέρασε αμετάκλητα ο χρόνος» στο «Mother».
Ο ποιητικός χρόνος της Καριζώνη είναι ενιαίος, ολιστικός, δεν λειτουργεί γραμμικά, δεν κομματιάζεται. Το παρελθόν συμπλέκεται με το παρόν ανακαλώντας κομμάτια της ιστορίας μέσα από ένα σύγχρονο κοίταγμα του κόσμου. Μιλώντας για το χτες αναφέρεται στο σήμερα και σκιαγραφεί το αύριο κι ο τόπος διαστέλλεται για να χωρέσει τον αδιαίρετο χρόνο που στα ποιήματά της λειτουργεί ως τέταρτη διάσταση.
Έτσι ο χρόνος γίνεται ο τόπος της ιστορίας και οι εποχές συνομιλούν άμεσα, χωρίς διαμεσολαβήσεις.«...Ρωτάς τώρα που όλα τα ρολόγια έδειξαν φθινόπωρο», μας λέει στην «Αλληλογραφία», ενώ στο «Φθινόπωρο» διαβάζουμε: «ο τελευταίος ωρολογοποιός της πόλης / πέθανε μου φώναξες».
Η ποίηση της Καριζώνη δίνει χώρο στον αναγνώστη, φέρνει στην επιφάνεια απόκρυφες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης, απελευθερώνει ανθρώπινα συναισθήματα, ανοίγει τα μάτια του μυαλού και ψυχής, διεγείρει τις ανησυχίες, ακονίζει την κριτική σκέψη, δίνει φωνή στις αναζητήσεις, αμφισβητεί, αλληλεπιδρά με το περιβάλλον και τις αντιφάσεις του αρνούμενη να βουλιάξει στην παγίδα του ναρκισσισμού. Αγγίζει ανθρώπινες διαδρομές που αγωνιούν να ξαναδούν το νόημα του κόσμου και να φτιάξουν ένα καινούριο όραμα. 
Σκοτεινός χρόνοςΚατερίνα Καριζώνη
Καστανιώτης
48 σελ.
ISBN 978-960-03-6149-0
Τιμή: €8,48
Βασίλης Τσιράκης Δημοσιεύτηκε 07 Ιουλίου 2017

Βιβλίο & Τέχνες | diastixo.gr

Wednesday, July 26, 2017

ποιητική βραδιά στη Χαλκιδική

Έν αρχή ήν η Ποίησις

1η ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ ΣΤΗ ΦΟΥΡΚΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

Διαβάζουν ποιήματά τους οι ποιήτριες

Κατερίνα Καριζώνη

Χλόη Κουτσουμπέλη

Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Συντονιστής: Χριστόδουλος Λιτζερίνος

Δέσποινα Καλανταρίδου: Φλάουτο, τραγούδι
Ρήγας Ρηγάκης: κιθάρα

ΣΤΗΝ ΑΥΛΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΦΟΥΡΚΑΣ

                   ΚΥΡΙΑΚΗ 6 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2017 ΩΡΑ 21:00

Monday, July 17, 2017

Μια ασυνήθιστη ιστορία



Καθώς μιλούσε
Άρχισε σιγά σιγά να πετρώνει
Πρώτα τα πόδια κάτω απ΄το φθαρμένο παντελόνι του
Μετά η κοιλιά, το στήθος του,
το μπράτσο , το ρολόι, οι ιδρωμένες παλάμες του
Μαρμάρωνε μες στο λιοπύρι του μεσημεριού
Και γελούσε ακατάσχετα
Όταν η πέτρα έφτασε στο λαιμό του
Κόμπιασε λίγο, ζήτησε ένα ποτήρι νερό
Για να κατέβουν τα βάρη της ψυχής, όπως είπε
Κι έβγαλε έναν βαθύ αναστεναγμό
Ένας κόκκινος πετεινός
                                   Πετάχτηκε τότε απ΄το στόμα του
σα να τον γέννησε εκείνη τη στιγμή
πριν μαρμαρώσει ολότελα.

Τρόμαξα κι έφυγα μακριά του                                   
Έμαθα πως τον έλεγαν Φοέλ
Ήταν ιδιόρρυθμος άνθρωπος, σκληρός

Κι ήμουν εγώ ένα περαστικό σπουργίτι.

Tuesday, June 27, 2017


Ο άγγελός μου

O άγγελός μου έχει ένα ξύλινο πόδι
Κρατάει στο χέρι την κραυγή του ρολογιού
Και χορεύει στο κεφάλι μιας καρφίτσας
Ο άγγελός μου έχει ένα τεράστιο μύλο του καφέ
Κι αλέθει τα σύννεφα
                    για να φέρει βροχή
Κι αλέθει την καταχνιά
                       για να φτιάξει τα σπίτια
Εκείνων που κανείς δεν τους αγαπάει
Ο άγγελός μου είναι ένα μοναχικό πουλί
Που κουρνιάζει στα κλαδιά ενός αρχέγονου δέντρου
Δίπλα σε μια θάλασσα που εξατμίζεται
Δεν ξέρει να χαμογελάει, ούτε να κλείνει τα μάτια
Με βοηθάει ωστόσο να γράψω ποιήματα
μου ψιθυρίζει γλυκά τις λέξεις στο αυτί
και άλλοτε πάλι μου δανείζει τα μολύβια του
 που λιώνουν όμως γρήγορα
σα νιφάδες χιονιού πάνω στο χαρτί
όταν τον κοιτάζω καμιά φορά κρυφά
στον καθρέφτη μου
διακρίνω μόνο το μακρύ ξύλινο πόδι του

                                                            να ανθίζει.

Friday, June 9, 2017

Κριτική του Ηλία Κεφάλα για τον Σκοτεινό Χρόνο








    ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΡΙΖΩΝΗ:"Σκοτεινός χρόνος"
    Με ευχάριστη έκπληξη διάβασα το νέο ποιητικό βιβλίο της Κατερίνας Καριζώνη κι αυτό επειδή πάντα ενεδρεύει μέσα μας η καχυπο...ψία πως ένας πεζογράφος δεν μπορεί να είναι το ίδιο καλός και στην ποίηση ή, αντιστρόφως, ένας ποιητής δεν μπορεί το ίδιο καλά να γράψει και πεζό. Διαψεύσθηκα, εκτός κι αν πρέπει να πιστέψουμε ότι η Κατερίνα είναι κυρίως ποιήτρια και επικουρικά πεζογράφος. Εν πάση περιπτώσει είναι πολύ καλή και στα δύο. Εδώ, στον "Σκοτεινό χρόνο, η Κατερίνα μας οδηγεί σε άλλου είδους σπαράγματα, από αυτά που αφήνει μέσα μας ο χρόνος καθώς μας οργώνει με το βαθύ αλέτρι του. Η προσωπική ζωή που αναδύεται μυστικά από τους φεγγίτες των ποιημάτων, οι αλληγορίες, τα αινίγματα του βίου, η μεταζωή, οι πάσης φύσεως συμβολισμοί, οι ονειρότοποι, οι πληθωρικές ζώνες του έρωτα, οι απελπισίες, οι υπερβάσεις και οι φυγές διαστέλλουν την ανάγνωση, κάνοντάς την να χωρά πάμπολλα πράγματα, τα οποία συμπυκνωμένα δίνουν την ουσία της ζωής, όπως την θηρεύει το ποιητικό βλέμμα. Εύγε Κατερίνα.

Tuesday, April 25, 2017

παρουσίαση βιβλίου

Για όσους ενδιαφέρονται για την αυριανή εκδήλωση
---------------------------------------------------------------------------
Σφεντόνα, Θεσσαλονίκη
Συγγρού 24, 2ος όροφος: παρουσίαση του βιβλίου "Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ”
Ο χώρος νεολαίας και πολιτισμού Σφεντόνα και οι Εκδόσεις Καστανιώτη σαν προσκαλούν
στην παρουσίαση του μυθιστορήματος της Κατερίνας Καριζώνη
“Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ”
Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Στέλιος Αγκούτογλου, αρχιτέκτονας
Τάσος Κατσαρός, συγγραφέας
Τετάρτη 26 Απριλίου και ώρα 7:30 μ.μ.
Θα ακολουθήσει συζήτηση με το κοινό
και η συγγραφέας θα υπογράψει αντίτυπα του βιβλίου της.
ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗΣ
ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΟΥΝ ΣΚΗΝΕΣ
ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΗΣ “ΣΤΕΝΗΣ ΑΥΤΟΑΜΥΝΑΣ” ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΟ –ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ 1947
ΣΤΟ ΕΚΤΑΚΤΟ ΣΤΡΑΤΟΔΙΚΕΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ
Κατερίνα Καριζώνη: «Η πόλη των αθώων»
κριτική της Χλόης Κουτσουμπέλη
Η πόλη των αθώων είναι ο τίτλος του καινούργιου μυθιστορήματος της Κατερίνας Καριζώνη, από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Το μυθιστόρημα αφορά την πόλη Θεσσαλονίκη, μία πόλη γεωγραφικά οριοθετημένη στη Βόρεια Ελλάδα, μέσα στην οποία η Κατερίνα Καριζώνη υφαίνει συχνά τον καμβά των μυθιστορημάτων της.
Εδώ όμως δεν πρόκειται για τη βυζαντική πολυπολιτισμική πόλη που εκτείνεται από τα κάστρα ως το λιμάνι, εδώ πρόκειται για τη γυμνή Θεσσαλονίκη της δεκαετίας του σαράντα. Η Θεσσαλονίκη-πόλη μέσα στη γερμανική Κατοχή και στον Εμφύλιο ζωντανεύει μέσα στο βιβλίο. Μέσα στην πείνα, τη φτώχεια, τη φρίκη, τις καθημερινές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια στα κρατητήρια, τους βομβαρδισμούς, το φόβο, την τρομοκρατία, τις σφαγές, τα εγκλήματα και αργότερα τις εξορίες και τις διώξεις.
Δίπλα στην λέξη «πόλη», όμως, υπάρχει μία άλλη λέξη που προσδιορίζει, μία γενική πληθυντικού που επεξηγεί. Των αθώων. Αμέσως, αμέσως, λοιπόν, η συγγραφέας, από τον τίτλο ακόμα του βιβλίου, παίρνει θέση. Η ιστορία που θα μας αφηγηθεί δεν είναι από την πλευρά των τότε ισχυρών και νικητών, αλλά από αυτήν των αθώων ανθρώπων που εκδιώχτηκαν, εκτελέστηκαν, συντρίφθηκαν. Η ιστορία των ανθρώπων που πίστεψαν, που αγωνίστηκαν για τα ιδανικά τους, που αντιστάθηκαν, που είπαν το μεγάλο «ΌΧΙ». Δεν είναι η ιστορία των ταγματασφαλιτών, των δωσίλογων, των συνεργατών των Γερμανών, αλλά των απλών ανθρώπων που δεν υποτάχθηκαν, που θυσιάστηκαν, που συντρίφθηκαν συχνά κάτω από το πέλμα του κατακτητή και των συνεργατών του, αλλά δεν συνθηκολόγησαν ποτέ.

Thursday, April 13, 2017

Σπουδή πάνω στα δέντρα



Τα φύλλα είναι οι λέξεις των δέντρων
Γραμμένες με μελάνι από χλωροφύλλη
Είναι τα αυτιά τους και τα μάτια τους
Μας βλέπουν και μας κρυφακούν
                     Tα πράσινα πανιά είναι του ήλιου
Στα ξύλινα καράβια των κορμών
Που αράζουν χρόνια τώρα
κάτω απ΄τα μπαλκόνια μας
Και ονειρεύονται ταξίδια.

Κάποτε  έτρεχαν ελεύθερα στους κάμπους
ζευγάρωναν με τις νύμφες τους
και γεννούσαν αυγά πουλιών
ώσπου ήρθαν κάτι πανύψηλες γυναίκες
απ΄το βάθος του ορίζοντα, ντυμένες στα μαύρα
σκότωσαν τις νύμφες
ράντισαν τους κορμούς με το γάλα τους

και τους κάρφωσαν στο χώμα.

Tuesday, April 11, 2017

Η ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΝ ΣΤΗ Μακρά Λίστα του Βραβείου Πεζογραφίας του Περιοδικού Κλεψύδρα για το έτος 2016:
1.      Στέφανος Δάνδολος, Όταν θα δεις τη θάλασσa, εκδ. Ψυχογιός

2. Βασίλης Δανέλλης, Άνθρωπος στο τρένο, εκδ. Καστανιώτη

3. Κλαίρη Θεοδώρου, Η αποικία της λήθης, εκδ. Ψυχογιός

4. Μάκης Καραγιάννης, Πόλη χωρίς θεούς, εκδ. Μεταίχμιο

5. Κατερίνα Καριζώνη, Η πόλη των αθώων, εκδ. Καστανιώτη

6. Κώστας Κουτσομύτης-Ευάγγελος Μαυρουδής, Το κόκκινο τανγκό-Νίκος Ζαχαριάδης, η άνοδος και η πτώση ενός ηγέτη, εκδ. Κέδρος

7. Δημήτρης Μαμαλούκας, Ο κρυφός πυρήνας των Ερυθρών Ταξιαρχιών, εκδ. Κέδρος

8. Καρολίνα Μέρμηγκα, Ο Έλληνας γιατρός, εκδ. Μελάνι

9. Τεύκρος Μιχαηλίδης, Σφαιρικά κάτοπτρα, επίπεδοι φόνοι, εκδ. Πόλις

10. Κώστας Μουζουράκης, Κακό χαρτί, εκδ. Καστανιώτη

11. Φωτεινή Τσαλίκογλου, Η μετακόμιση, εκδ. Καστανιώτη

12. Έλενα Χουζούρη, Ο θείος Αβραάμ μένει πάντα εδώ, εκδ. Πατάκη

13. Σταύρος Χριστοδούλου, Hotel National, εκδ. Καλέντη

14. Χρήστος Χωμενίδης, Νεαρό άσπρο ελάφι, εκδ. Πατάκη

Η κριτική επιτροπή
• Δημήτρης Δασκαλόπουλος, ποιητής-βιβλιογράφος
• Περικλής Λιανός, ηθοποιός 
• Εριφύλη Μαρωνίτη, δημοσιογράφος-κριτικός λογοτεχνίας
• Νίκος Παπαγεωργίου, Δρ Φιλολογίας
• Έφη Ριζά, επιμελήτρια εκδόσεων
• Κατερίνα Σπυροπούλου, Δρ Γαλλόφωνης και Συγκριτικής Λογοτεχνίας /Καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας 
• Δημήτρης Στεφανάκης, συγγραφέας
 

Monday, March 27, 2017

H PAΠΤΟΜΗΧΑΝΗ




Εδώ και χρόνια έχω στο σαλόνι
την ραπτομηχανή της πεθαμένης γιαγιάς μου
μια  Σίγγερ προπολεμική από μαύρο μέταλλο
καμιά φορά τις νύχτες παίρνει μόνη μπρος 
                                                και  περπατάει
γαζώνει αόρατα υφάσματα και ρούχα
απ τα συρτάρια της βγαίνουν ψίθυροι και ομιλίες
κλωστές λιωμένες
                            και κουμπιά που φέγγουν
ακούγονται κλάματα κι  ένα παράξενο τραγούδι
σε γλώσσα εκκλησιαστική σαν κάποιος να ψέλνει
κι άλλοτε πάλι την ακούω να βελάζει
σα να είναι κάτι ανάμεσα σε πρόβατο και μηχανή
                                                          και γυναίκα
να με ξυπνάει βίαια μες στη νύχτα
να βάλουμε τα κάρβουνα στο σίδερο
                                   και τις καρφίτσες στο σώμα
κι ακόμα να κόψουμε εγκαίρως τα πατρόν
για τα φτερά των αγγέλων και τα ποιήματα.


Saturday, March 4, 2017

KYΚΛΟΦΟΡΕΙ ΣΤΙΣ 13 Μαρτίου


Περίληψη

Ποίηση ενός μυστικού, αινιγματικού και αφώτιστου χρόνου, ο οποίος καταγράφεται και περιγράφεται με αλληγορίες και συμβολισμούς, μύθους και σπαραγμένα προσωπικά βιώματα. Η ποιήτρια χρησιμοποιεί το λόγο με μαθηματική αυστηρότητα, συχνά τα ποιήματα μοιάζουν με εξισώσεις, όπου το ζητούμενο είναι η κρυμμένη ουσία των πραγμάτων. Παίζοντας συχνά σκάκι με τις λέξεις, διεκδικεί τόπους ονείρων που μοιάζουν με αντεστραμμένους παραδείσους, συχνά απειλητικούς, και επιχειρεί μια αισθητική υπέρβαση του πραγματικού, μια αγωνιώδη φυγή μέσα απ’ τον σκοτεινό και αστάθμητο χρόνο. 
Πώς ορίζεται όμως στα ποιήματά της αυτός ο γριφώδης και μη μετρήσιμος χρόνος; Με τις μνήμες, τις απώλειες, τους φόβους, τους έρωτες, τις ενοχές, τα ανομολόγητα πάθη, την κατακερματισμένη και τραυματισμένη προσωπική μυθολογία της. Με αυτά τα υλικά χτίζει το ποιητικό της σύμπαν η ποιήτρια, χρησιμοποιώντας τις λέξεις ως πρόσχημα, τις εικόνες και τους μύθους ως πυξίδες και όχημα για να μας ταξιδέψει ως το τέρμα του δικού της ιδιόμορφου και συναρπαστικού ποιητικού χρόνου.
http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6149-0
αναδημοσίευση από τις εκδόσεις Καστανιώτη

http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6149-0

Thursday, January 12, 2017

ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Αυτό το Σάββατο 14.1.2017 μιλάω στην ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ  στην εκπομπή για την πειρατεία στις 5 το απόγευμα.
δΕΊΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

https://plus.google.com/113390676933709667310/posts/Bai9VvALQuG

Friday, January 6, 2017

ΣΚΟΤΕΙΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ

Η ΝΕΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΜΟΥ ΣΥΛΛΟΓΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

Περίληψη

Ποίηση ενός μυστικού, αινιγματικού και αφώτιστου χρόνου, ο οποίος καταγράφεται και περιγράφεται με αλληγορίες και συμβολισμούς, μύθους και σπαραγμένα προσωπικά βιώματα. Η ποιήτρια χρησιμοποιεί το λόγο με μαθηματική αυστηρότητα, συχνά τα ποιήματα μοιάζουν με εξισώσεις, όπου το ζητούμενο είναι η κρυμμένη ουσία των πραγμάτων. Παίζοντας συχνά σκάκι με τις λέξεις, διεκδικεί τόπους ονείρων που μοιάζουν με αντεστραμμένους παραδείσους, συχνά απειλητικούς, και επιχειρεί μια αισθητική υπέρβαση του πραγματικού, μια αγωνιώδη φυγή μέσα απ’ τον σκοτεινό και αστάθμητο χρόνο. 
Πώς ορίζεται όμως στα ποιήματά της αυτός ο γριφώδης και μη μετρήσιμος χρόνος; Με τις μνήμες, τις απώλειες, τους φόβους, τους έρωτες, τις ενοχές, τα ανομολόγητα πάθη, την κατακερματισμένη και τραυματισμένη προσωπική μυθολογία της. Με αυτά τα υλικά χτίζει το ποιητικό της σύμπαν η ποιήτρια, χρησιμοποιώντας τις λέξεις ως πρόσχημα, τις εικόνες και τους μύθους ως πυξίδες και όχημα για να μας ταξιδέψει ως το τέρμα του δικού της ιδιόμορφου και συναρπαστικού ποιητικού χρόνου.
http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6149-0
αναδημοσίευση από τις εκδόσεις Καστανιώτη

http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-6149-0