Monday, March 18, 2019

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Το λυκόφως του Αιγαίου» της Κατερίνας Καριζώνη

Το μεγάλο μυθιστόρημα της πειρατείας. 
Ένα συναρπαστικό ταξίδι στον χρόνο, στα νησιά του Αιγαίου και στις δοξασίες τους.
Αιγαίο, 17ος αιώνας, ο αιώνας της πειρατείας. Ο πειρατής Ιωάννης Κάψης γράφει ιστορία στη θάλασσα. Απελευθερώνει τη Μήλο από τον οθωμανικό ζυγό. Στέφεται βασιλιάς, αλλά ένας μεγάλος έρωτας με την κόρη του κυβερνήτη του νησιού σημαδεύει τη ζωή του. Την ίδια περίοδο Δυτικοί και κυρίως Μαλτέζοι πειρατές κατακλύζουν το Αρχιπέλαγος, που αποτελεί πεδίο σύγκρουσης θρησκειών και συμφερόντων. Μεγάλοι πειρατές όπως ο Ουγκώ ντε Κρεβελιέ, οι αδελφοί Τεμερικούρ, ο Μιχελής Μανιάτης, ο Άγγελος Μαρία Βιτάλι και άλλοι ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν την οθωμανική απειλή. Το Αιγαίο παραμένει το μήλον της έριδος ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Μάχες, συνωμοσίες και προδοσίες καθορίζουν ένα άγριο παιχνίδι κερδοσκοπίας και κυριαρχίας.
Κατεξοχήν συγγραφέας ιστορικών μυθιστορημάτων, η Κατερίνα Καριζώνη με τα μυθιστορήματά της καλύπτει ένα κενό στη λογοτεχνία που αφορά στην Ιστορία της πειρατείας στην Ελλάδα. Το λυκόφως του Αιγαίουείναι το τέταρτο μυθιστόρημα στη συγκεκριμένη θεματολογία. Έχουν προηγηθεί τα βιβλία Ο χάρτης των ονείρων (2011), Ο Μονόφθαλμος (2009), Μεγάλο Αλγέρι (2006).
Το λυκόφως του Αιγαίου στηρίζεται στις πραγματικές ζωές των πειρατών και στα κατορθώματά τους, στις μάχες που έδωσαν, στα ρεσάλτα αλλά και στους μεγάλους και παθιασμένους έρωτές τους. Φωτίζει τον ρόλο των Μαλτέζων πειρατών στις θάλασσές μας και τις συμμαχίες τους με τους κατοίκους των Κυκλάδων και των άλλων νησιών του Αιγαίου. Αναδεικνύει την ιστορία των νησιών του Αρχιπελάγους, τον τρόπο ζωής των κατοίκων, τα έθιμα και τις δοξασίες τους, όπως αυτά προκύπτουν μέσα από κείμενα περιηγητών, αλλά και από την τοπική ιστοριογραφία. Η Μήλος, που ήταν η έδρα και το βασίλειο του πειρατή Ιωάννη Κάψη, καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της αφήγησης, αλλά η δράση εκτυλίσσεται και σε πολλά ακόμα νησιά του Αιγαίου όπως: στη Μύκονο, την Κίμωλο, την Πάρο, τη Νάξο, την Αμοργό, την Άνδρο, τη Μυτιλήνη, την Ικαρία, την Αστυπάλαια, την Τήλο, την Αντίπαρο, τη Σάμο, την Κάσο, την Κάρπαθο, τη Σαντορίνη, τη Φολέγανδρο, τη Σίκινο. Η περιπλάνηση συνεχίζεται και σε άλλες περιοχές, όπως η Μάνη, αλλά και η Μάλτα, η Κωνσταντινούπολη και η Ανδριανούπολη. 
Η Κατερίνα Καριζώνη συγκέντρωσε, ύστερα από έρευνα δέκα περίπου ετών, ένα ενδιαφέρον πρωτογενές υλικό και το χρησιμοποιεί για να φωτίσει αυτή την άγνωστη στους περισσότερους περίοδο. Κινείται ανάμεσα στη μυθοπλασία και την Ιστορία, συμπλέκει τη δράση των μεγάλων αυτών θαλασσόλυκων του Αιγαίου και καταδεικνύει τη σχέση τους με τα πρώτα επαναστατικά κινήματα στα νησιά, που προλείαναν το έδαφος για την Εθνεγερσία του 1821. Εξηγεί πώς οι πειρατές αποτέλεσαν φαινόμενο αντίστοιχο με εκείνο των Κλεφτών και Αρματολών στη θάλασσα, χωρίς όμως να απενοχοποιεί τις επιδρομές και τις ληστείες τους. Αναφέρεται, επίσης, στη δράση των Ιπποτών της Μάλτας και στις θυελλώδεις συγκρούσεις τους με το Ισλάμ στο Αρχιπέλαγος. 
Η συγγραφέας εμφανίζεται στη νέα σειρά ντοκιμαντέρ του Γιώργου Αυγερόπουλου «Οι πειρατές του Αιγαίου», που θα προβάλλεται το επόμενο διάστημα από το OpenTV.

Στα βιβλιοπωλεία από τις 2 Απριλίου 2019.


https://www.kastaniotis.com/press/751









Saturday, March 2, 2019

Με μεγάλη συγκίνηση παρακολούθησα το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Γιώργου Κεραμιδιώτη στο φεστιβάλ ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης για την Εθνική Αντίσταση. Ανάμεσα στους ελάχιστους εναπομείναντες αγωνιστές από τα σκληρά εκείνα χρόνια της Κατοχής είδα και άκουσα τον πατέρα μου να αφηγείται τον δικό του αγώνα αλλά και τους αγώνες που έδωσε ο ελληνικός λαός ενάντια στον Γερμανό κατακτητή, και τις θυσίες που υπέστη αυτός ο πολλαπλά προδομένος και αδικημένος λαός .Και θυμήθηκα εκείνο τον μνημειώδη στίχο του Αναγνωστάκη "ΓΙατί κανένας πόλεμος δεν τέλειωσε ποτέ".Ένα μεγάλο μπράβο στον σκηνοθέτη και δημιουργό αυτής της υπέροχης ταινίας ΓΙώργο Κεραμιδιώτη που αναδεικνύει την ιστορία της Εθνικής Αντίστασης, αλλά και ζητήματα που συνδέονται με το στρατόπεδο Παύλου Μελά. Εύχομαι να τη δούμε σύντομα και στις αίθουσες των κινηματογράφων.

Friday, February 15, 2019

Το λυκόφως του Αιγαίου

Το λυκόφως του Αιγαίου: pΑιγαίο, 17ος αιώνας, ο αιώνας της πειρατείας. Ο πειρατής Ιωάννης Κάψης γράφει ιστορία στη θάλασσα. Απελευθερώνει τη Μήλο από τον οθωμανικό ζυγό. Στέφεται βασιλιάς, αλλά ένας μεγάλος έρωτας με την κόρη του κυβερνήτη του νησιού σημαδεύει τη ζωή του. Την ίδια περίοδο Δυτικοί και κυρίως Μαλτέζοι πειρατές κατακλύζουν το Αρχιπέλαγος, που αποτελεί πεδίο σύγκρουσης θρησκ�%...

Monday, February 4, 2019

Οι άνθρωποι - βιβλία




Μερικοί άνθρωποι είναι σαν τα άκοπα βιβλία
Που τα έχουν λησμονήσει στα  ράφια των βιβλιοθηκών
μουχλιάζουν οι κιτρινισμένες σελίδες τους αδιάβαστες
σβήνουν οι γραμματοσειρές τους με τα χρόνια
κανείς δεν τους φυλλομετρά, δεν τους αγγίζει
περνούν απαρατήρητοι μέσα στην οχλαγωγή
κι ας κρύβουν κόσμους μυστικούς, αθέατους,
χάρτες με θησαυρούς και άγνωστες ηπείρους
είναι συνήθως χαμηλόφωνοι, σεμνοί,
πιο τρυφεροί κι ευάλωτοι από τους άλλους
που φωνασκούν και επαίρονται για την ύπαρξή τους
Πολύ τους συμπαθώ τους ανθρώπους με τις άκοπες σελίδες
Στα μάτια τους τρεμοσβήνει πάντα ένα φως
Που μοιάζει με απρόσιτο αστέρι
Κι έχουν ένα παραπονεμένο βλέμμα σα να σε καλούν
να σκίσεις, να διασχίσεις την σιωπή τους

Κι άλλοτε πάλι μιλούν με λέξεις σκονισμένες,
βήχουν, συστέλλονται, ζητούν νερό ευγενικά 
όταν σου ανοίγονται δειλά καμιά φορά
και σου αποκαλύπτουν τα θαμμένα μυστικά τους.

Πολύ μου αρέσουν οι άνθρωποι
που μοιάζουν με τα άκοπα βιβλία.

Tuesday, January 22, 2019


Η γυναίκα του Λωτ

Δεν ξέρω τι είναι αυτό
που με γυρίζει στην ποίηση
σαν τη γυναίκα του Λωτ που γύρισε να δει
και τι είδε τελικά
τον εραστή της που έτρεχε να την προλάβει
να υποκύπτει χτυπημένος απ΄ τη θεϊκή οργή
κι έγινε η ίδια στήλη άλατος, όπως λένε…

Όμως εγώ κάθε φορά που επιστρέφω στην ποίηση
νιώθω σα να ξαναγυρίζω στις αρχαίες αλυκές του κόσμου 
κάτω από καταρρακτώδεις τροπικές βροχές
πλάι σε ωκεανούς που εξατμίστηκαν
πασχίζοντας ίσως να βρω
                                  τα ίχνη απ΄ το πέρασμα
εκείνης της  αρχέγονης γυναίκας που παράκουσε
-κι η ποίηση μια ανυπακοή βεβαίως είναι-
ένας παρα-πόταμος που περνάει
απ΄την κόλαση και εκβάλει στο χαρτί
μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου.

Να γιατί, λοιπόν νιώθω σαν τη γυναίκα των Γραφών
κάθε φορά που στρέφω το κεφάλι μου
στην αλμυρή κινούμενη έρημο της ποίησης
στις χαίνουσες πληγές-πηγές των λέξεων.


Tuesday, December 4, 2018

Από τη σελίδα των εκδόσεων Καστανιώτη, το υπό έκδοση μυθιστόρημά μου

Το λυκόφως του Αιγαίου

Το λυκόφως του Αιγαίου
  • ISBN: 978-960-03-6556-6
  • Σκληρό εξώφυλλο
  • Υπό έκδοση
  •  
Τα στοιχεία σου:
Του φίλου σου:

Περίληψη

Αιγαίο, 17ος αιώνας, ο αιώνας της πειρατείας. Ο πειρατής Ιωάννης Κάψης γράφει ιστορία στη θάλασσα. Απελευθερώνει τη Μήλο από τον οθωμανικό ζυγό. Στέφεται βασιλιάς, αλλά ένας μεγάλος έρωτας με την κόρη του κυβερνήτη του νησιού σημαδεύει τη ζωή του. Την ίδια περίοδο δυτικοί και, κυρίως, Μαλτέζοι πειρατές κατακλύζουν το Αρχιπέλαγος, που αποτελεί πεδίο σύγκρουσης θρησκειών και συμφερόντων. Μεγάλοι πειρατές όπως ο Ουγκώ ντε Κρεβελιέ, οι αδελφοί Τεμερικούρ, ο Μιχελής Μανιάτης, ο Άγγελος Μαρία Βιτάλι και άλλοι ενώνουν τις δυνάμεις τους για να αντιμετωπίσουν την οθωμανική απειλή. Το Αιγαίο παραμένει το μήλον της έριδος ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση. Μάχες, συνωμοσίες και προδοσίες καθορίζουν ένα άγριο παιχνίδι κερδοσκοπίας και κυριαρχίας.
Ένα μυθιστόρημα εποχής, ένα πανόραμα ιστοριών από τη θρυλική ζωή και τη δράση των Ελλήνων και των ξένων πειρατών. Ένα συναρπαστικό ταξίδι στον χρόνο, στα νησιά του Αιγαίου και στις δοξασίες τους.

Βιογραφικά στοιχεία


Κατερίνα Καριζώνη
Η Κατερίνα Καριζώνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε Οικονομικά στο ΑΠΘ και πήρε διδακτορικό στην Οικονομική Ιστορία. Έχει γράψει μυθιστορήματα, διηγήματα, ποίηση, παραμύθια και ιστορικές μελέτες, συνολικά τριάντα βιβλία. Έχει τιμηθεί με το βραβείο του Κύκλου του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου για το βιβλίο της Χίλιες και μία νύχτες των Βαλκανίων και με το βραβείο του περιοδικού Αυλαία για το συνολικό της έργο. Συνεργάζεται με διάφορα λογοτεχνικά περιοδικά με κριτικά σημειώματα, μελέτες και λογοτεχνικά κείμενα. Πεζά και ποιήματά της έχουν μεταφραστεί σε βαλκανικές γλώσσες, στα ισπανικά, αγγλικά, γερμανικά, γαλλικά, πολωνικά και τουρκικά. Επίσης ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί από τον Μιχάλη Γρηγορίου. Είναι μέλος της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και του Κύκλου Ποιητών. Ζει στη Θεσσαλονίκη.

emailfacebookwebsite

Βιβλιογραφία

Sunday, December 2, 2018



Το καινούργιο παραμύθι της Κατερίνας Καριζώνη παρουσιάστηκε στην Βέροια (φωτογραφίες, βίντεο)

Το καινούργιο παραμύθι της Κατερίνας Καριζώνη παρουσιάστηκε στην Βέροια (φωτογραφίες, βίντεο)


Σοφία Τσιάμη, Κώστας Αρώνης, Κατερίνα Καριζώνη Γιάννης Κιντάπογλου στη Βέροια


Από την παρουσίαση του παιδικού βιβλίου μου στην Βέροια


Saturday, October 27, 2018


Οι συγγραφείς αποκαλύπτουν… τα μυστικά τους στον Ε. Ιντζέμπελη

KARIZONH KATERINAA
Κατερίνα Καριζώνη 
«Το γράψιμο είναι ένα είδος τεχνητής αναπνοής, αυτοθεραπείας, ισορροπίας, μια αντίσταση στη φθορά και στο θάνατο, αν και η αντίσταση αυτή αποτελεί κατά τη γνώμη μου φενάκη... Γράφω τέλος γιατί νιώθω ότι παίζω ρουλέτα με το τίποτα. Κι αυτό το θεωρώ ένα πολύ συναρπαστικό παιχνίδι».
VIVLIO KARIZONH MONOFTHLAMOSΓράφω για να κρατήσω τον καιρό, έτσι άρχιζε κάποτε ένα ποίημά μου κι ίσως αυτός να είναι ένας καλός λόγος για να γράφει κανείς ποίηση. Άλλωστε και η ποιητική έμπνευση λειτουργεί ως μια αιφνίδια σύλληψη της στιγμής που αποτυπώνεται στο χαρτί μέσα από έναν έντεχνο συνδυασμό λέξεων και φιλοδοξεί να νικήσει το χρόνο. Γράφω όμως και για πολλούς άλλους λόγους: όπως για να τακτοποιήσω τις σκέψεις μου, για να επικοινωνήσω με τους άλλους, γιατί δεν μπορώ να πω προφορικά όσα έχω μέσα μου, γράφω ακόμα γιατί δεν ξέρω να ζω αλλιώς, και γιατί το γράψιμο μου πιστοποιεί πως υπάρχω. Το γράψιμο είναι ένα είδος τεχνητής αναπνοής, αυτοθεραπείας, ισορροπίας, μια αντίσταση στη φθορά και στο θάνατο, αν και η αντίσταση αυτή αποτελεί κατά τη γνώμη μου φενάκη. Ποταμοί κειμένων έχουν γραφτεί μέσα στα χρόνια και δεν ξέρεις ποτέ αν και πόσο θα αντέξει το δικό σου κι αν θα ενδιαφέρει κανένα μετά από μερικές δεκαετίες. Γράφω τέλος γιατί νιώθω ότι παίζω ρουλέτα με το τίποτα. Κι αυτό το θεωρώ ένα πολύ συναρπαστικό παιχνίδι. Βέβαια η ανταμοιβή της γραφής είναι ελάχιστη, γι’ αυτό και γράφουμε περισσότερο από μια εσωτερική παρόρμηση και όχι για να κερδίσουμε κάτι. Τουλάχιστον αυτό συμβαίνει μ’ εμένα.
Γράφω τρία είδη λόγου: μυθιστόρημα, ποίηση και παραμύθια. Για το κάθε είδος όμως υπάρχουν διαφορετικοί κανόνες γραφής. Για την ποίηση υπάρχει βέβαια ένας τρόπος: να καταγράψεις ακαριαία αυτό που σκέφτηκες ή εμπνεύστηκες. Και μετά να το ξαναδουλέψεις, έτσι ώστε να λειάνεις τις λέξεις και να δημιουργήσεις ένα καλύτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Το δεύτερο μπορεί να διαρκέσει καιρό. Για το μυθιστόρημα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εκεί δεν έχεις χρονικούς περιορισμούς, αλλά χρειάζεται αυτοπειθαρχία, επιμονή, συνεχή και συστηματική απασχόληση, καμιά φορά σε καθημερινή βάση, καθώς το κείμενο πρέπει να είναι μακροσκελές και να πραγματεύεται μια μεγάλη ιστορία. Είναι γνωστό και χιλιοειπωμένο ότι η ποίηση αποτελεί πτήση, αλλά η πεζογραφία πεζοπορία. Εγώ επειδή ασχολούμαι και με τα δύο είδη , συχνά βρίσκομαι σε μια σχιζοφρενική κατάσταση, όπου πετώ και πεζοπορώ ταυτόχρονα. Δηλαδή λέω ιστορίες μέσα απ’ τους στίχους μου και αφηγούμαι τα πεζά μου με τους κανόνες της ποιητικής γραφής. Στο παραμύθι τα πράγματα είναι ακόμα πιο δύσκολα. Εκεί πρέπει να σκεφτείς αντισυμβατικά, να γράψεις παράλογα πράγματα, αλλά με μια αυστηρή εσωτερική λογική, έτσι ώστε να καταφέρεις να πεις μια κανονική και κατανοητή ιστορία. Το παραμύθι στηρίζεται καθαρά στην έμπνευση, όπως η ποίηση, αλλά χρειάζεται και την αφήγηση. Δηλαδή δουλεύει και με τις δυο τέχνες, αλλά και με την αυστηρότητα των μαθηματικών εξισώσεων. Για μένα βέβαια όλη η λογοτεχνία στηρίζεται στα μαθηματικά, είναι τα μαθηματικά των λέξεων, υποσυνείδητα οι συγγραφείς λύνουμε ασκήσεις πίσω απ’ τις γραμμές των κειμένων μας. Ίσως τα μαθηματικά όμως να βρίσκονται πίσω απ’ όλες τις τέχνες. Επίσης ήθελα να σημειώσω κάτι ακόμα για το μυθιστόρημα. Επειδή γράφω ιστορικά μυθιστορήματα, μεγάλη σημασία έχει για μένα και η μελέτη της ιστορίας και η διαχείρισή της μέσα στην πλοκή της υπόθεσης. Αυτό είναι πάντα το μεγάλο στοίχημα σε κάθε καινούργιο μου βιβλίο. Ο κίνδυνος είναι διττός, το βιβλίο να μη γίνει ιστορικό δοκίμιο, αλλά και η ιστορία να μην έχει ιστορικές ανακρίβειες και κενά.
Τώρα γράφω ένα μυθιστόρημα που έχει να κάνει με την πειρατεία στο Αιγαίο. Είναι μια μεγάλη και πολυπρόσωπη αφήγηση, όπου αναφέρονται αληθινά περιστατικά που συνέβησαν στις θάλασσες μας τον 17ο αιώνα που θεωρείται ο κατεξοχήν αιώνας της πειρατείας. Πρόκειται για ένα πειρατικό , περιπετειώδες μυθιστόρημα που είναι μεν μυθοπλασία, αλλά στηρίζεται σε ιστορικά γεγονότα. Προηγήθηκε μια μακρόχρονη μελέτη και τρία-τέσσερα βιβλία με πειρατές, όπως το μυθιστόρημα Μεγάλο Αλγέρι, ο Μονόφθαλμος κι άλλες πειρατικές ιστορίες, το μυθιστόρημα ο χάρτης των ονείρων κι ένα ιστορικό λεύκωμα για την πειρατεία και τη Μάνη. Αυτό που γράφω λοιπόν, είναι μια σύνθεση όλων αυτών των στοιχείων που κατάφερα να συλλέξω για το θέμα, ειπωμένα όμως μέσα από τη λογοτεχνική γλώσσα, όπου δεν λείπουν φυσικά οι ποιητικές εικόνες, αλλά και η παραμυθία που συνοδεύει τους ήρωες-πειρατές. Το βιβλίο αυτό αποτελούσε όνειρο πολλών χρόνων και έρχεται να καλύψει ένα κενό στη λογοτεχνία, καθώς δεν υπάρχουν πειρατικά μυθιστορήματα, πλην των κλασσικών. Το δικό μου φιλοδοξώ να είναι μια άλλη μοντέρνα εκδοχή τους και να ρίχνει φως σ’ ένα φαινόμενο που συντάραξε τους τελευταίους αιώνες πριν από την ελληνική επανάσταση του 1821.
Βιογραφικό
H Κατερίνα Καριζώνη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε οικονομικά .Είναι διδάκτορας των Οικονομικών Επιστημών του Α.Π.Θ. Έγραψε ποίηση, παραμύθια, διηγήματα, μυθιστορήματα και ιστορικά δοκίμια-28 βιβλία συνολικά. Μερικά απ’ αυτά είναι: «Τσάϊ και Μυθολογία», «Πανσέληνος στην οδό Φράγκων», «Τα παγώνια της Μονής Βλατάδων», «ο ράφτης Ραντοσλάβ από το 1470», «Ρεσάλτο», τα παιδικά βιβλία: «Χίλιες και μια νύχτες των Βαλκανίων» (Α βραβείο κύκλου παιδικού βιβλίου, 1991), «Ο Σαίξπηρ σε 7+2 παραμύθια», «Η Δίκη των Παραμυθιών», «Το ταξίδι των παραμυθιών», «Mια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα ξέφωτο του δάσους», καθώς και τα μυθιστορήματα: «Ο άγγελός μου ήταν έκπτωτος », «Βαλς στην Ομίχλη», «Τσάι με τον Καβάφη», «Μεγάλο Αλγέρι», «Το τραγούδι του ευνούχου», ο «Μονόφθαλμος κι άλλες πειρατικές ιστορίες», «Ο χάρτης των ονείρων», «η πόλη των αθώων» κ.α.

Monday, October 15, 2018

ΚΡΙΤΙΚΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ , αναδημοσίευση από το περιοδικό ΔΙΑΣΤΙΧΟ

Κατερίνα Καριζώνη: «Το μυστικό των βιβλίων»

Η Κατερίνα Καριζώνη είναι μια πολυτάλαντη συγγραφέας που γράφει μυθιστορήματα, ποίηση για ενήλικες και παιδικά βιβλία. Στο νέο της βιβλίο, που είναι παραμύθι, δίνει μια πρωτότυπη ιστορία που έχει ως κέντρο τον συγγραφέα.
Όλοι γνωρίζουμε ότι ένας συγγραφέας δεν είναι μια μηχανή που γράφει. Ζει ανάμεσά μας και επηρεάζεται από αυτά που συμβαίνουν. Όταν τα ερεθίσματα που έχει είναι αρκετά, τότε τα γράφει πάνω σε μια λευκή κόλα του χαρτιού. Στην ουσία, τα γραπτά του είναι ο συναισθηματικός του κόσμος. Πολλές φορές ακούμε ότι ο συγγραφέας έχει έμπνευση. Δηλαδή ότι έχει μια ιδέα που ξεκινά να τη γράψει. Μη νομίζετε ότι έχει συχνά εμπνεύσεις ο δημιουργός. Υπάρχουν και διαστήματα που δεν μπορεί να γράψει.
ArtsPR | Η τέχνη της προώθησης
Αυτό το θέμα πραγματεύεται με έξυπνο τρόπο η συγγραφέας. Δέκα παράξενοι φίλοι από το βασίλειο των μικρών πραγμάτων θέλουν να βοηθήσουν τον συγγραφέα να βρει έμπνευση για να γράψει. Ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας, ο συγγραφέας Τικ Τακ, έχει μεγάλο διάστημα να βγάλει νέο βιβλίο και δεν έχει χρήματα για να καλύψει τα έξοδά του. Από την άλλη, η γυναίκα του η Μαρουλίτσα περιμένει να γεννήσει. Ο εκδότης τον πιέζει να γράψει. Δεν είναι εύκολο. Τα προβλήματα τον πιέζουν. Οι δέκα παράξενοι φίλοι του, μια βελόνα, ένα τσαλακωμένο χαρτάκι, ένα σπασμένο καθρεφτάκι, ένα ξεραμένο χαμομήλι, ένα μικρό φαγωμένο μολύβι, ένα καπάκι, ένα κουκούτσι κερασιάς, ένα πανάκι, ένας συνδετήρας και ένα πετραδάκι από τη θάλασσα θέλουν να βοηθήσουν τον συγγραφέα να γράψει. Έτσι, επισκέπτονται τον μάγο Σοζ. Αυτός είναι σοφός και δίνει συμβουλές και φτιάχνει και γιατρικά για τους ανθρώπους.
 Ο συγγραφέας, ο Τικ Τακ, πρέπει να ακούσει την καρδιά του. Γιατί τα βιβλία χρειάζονται τις ιδέες, αλλά γράφονται από καρδιάς.
Ο Σοζ, όπως τον περιγράφει η Καριζώνη στο παραμύθι, «...ήταν κοντούλης, γεμάτος ρυτίδες, το πρόσωπό του έμοιαζε με φλούδα δέντρου, αλλά ήταν σοφός κι έκανε παρέα με ξωτικά και νεράιδες που του αποκάλυπταν τα μυστικά της Φύσης. Του εμπιστεύονταν επίσης μαγικές συνταγές που δεν τις ήξερε κανείς». Φτάνουν, λοιπόν, στον μάγο Σοζ και του λένε το πρόβλημά τους. Εκείνος τους λέει με σοβαρότητα ότι για να φτιάξει κανείς μια ιστορία χρειάζεται ιδέες. Οι ιδέες είναι δίπλα μας, πετούν όπως οι πεταλούδες. «Και πώς θα βρούμε ιδέες;» τον ρώτησαν. Αυτό θα γίνει με την καθημερινή άσκηση. Ο συγγραφέας, ο Τικ Τακ, πρέπει να ακούσει την καρδιά του. Γιατί τα βιβλία χρειάζονται τις ιδέες, αλλά γράφονται από καρδιάς.
Αυτό είναι και το σημαντικότερο που μας λέει η Καριζώνη. Δεν γράφουν οι συγγραφείς κατά παραγγελία, αλλά όταν κάτι κοσμογονικό τούς ταράζει. Τότε η πένα ξεσπά και γράφει, γράφει ασταμάτητα. Ο συγγραφέας μας, ο Τικ Τακ, στην πλοκή του παραμυθιού θα έχει ένα σπουδαίο γεγονός που θα τον κάνει να πετάξει από χαρά. Ο κόσμος του θα αλλάξει. Και τότε, θα βρει τον δρόμο του και θα γράψει με επιτυχία μια νέα ιστορία.
karizoni 1410Η Κατερίνα Καριζώνη μέσα από τις σελίδες του παιδικού της βιβλίου περνά τις έννοιες της φιλίας, της συμπαράστασης, της δημιουργίας και της αγάπης για ζωή. Διαβάζοντας το βιβλίο της μεταφέρθηκα νοερά στον κόσμο των παιδιών, που χρειάζεται τέτοια βιβλία για να ονειρευτεί και να ταξιδέψει στον μαγικό κόσμο των παραμυθιών. Εξαιρετική η εικονογράφηση του βιβλίου από τον Κωνσταντίνο Αρώνη, η οποία αποδίδει εικαστικά με παιγνιώδη τρόπο το παραμύθι δίνοντάς του μια βαθύτερη διάσταση.
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο. Διαβάστε το!

Το μυστικό των βιβλίων
Κατερίνα Καριζώνη
εικονογράφηση: Κωνσταντίνος Αρώνης
Ρώμη
52 σελ.
ISBN 978-618-5321-41-3
Τιμή €12,00
001 patakis eshop

Saturday, October 13, 2018

ΜΟΙΡΑΣΙΑ


Μοιρασιά

Λοιπόν, σήμερα διάβαζα ένα δικό σου ποίημα
Από την εποχή που ακόμα σ΄ επισκεπτόμουν
Μου κερνούσες  νερό με λίγο δηλητήριο
έστρωνες ζάχαρη στο πάτωμα
σκιές στα παντζούρια
λύναμε ασκήσεις μαθηματικών,
έτρεμα τις απαντήσεις
που πάντα έδειχναν ότι κάπου έκανα
λάθος με τους ανθρώπους
Και είχα δυσκολίες με τους αριθμούς
γιατί η κοιλιά μου ήταν γεμάτη ιστορίες
Και πλακούντες με μελάνη από παλιά ποιήματα.

Πάντως μου άρεζαν τα ποιήματά σου , δεν το αρνούμαι
Όταν τα έτρωγα είχαν γεύση πικραμύγδαλου
Κι όταν τα άκουγα μου θύμιζαν σειρήνες πλοίων
Υπήρχε ωστόσο μια άσκηση που δεν λύσαμε ποτέ
Πώς και αν διαιρείται ένα ποίημα
Κι αν διαιρείται, πώς μοιράζεται
Κι αν μοιράζεται , ποιος παίρνει το χαρτί
Και ποιος το τραύμα
ποιος τα κιτρινισμένα συμπεράσματα
και ποιος τα λιγοστά, φθαρμένα ιμάτια του ποιητή.

Tuesday, August 28, 2018

H ΑΙΓΛΗ μια μικρή ιστορία μου στο περιοδικό Παράλλαξη του καλοκαιριού

Summer Stories: Η Αίγλη Από parallaxi - August 14, 2018 0 Λέξεις: Κατερίνα Καριζώνη To πατρικό μου σπίτι βρισκόταν απέναντι από τον κινηματογράφο Αίγλη. Το χειμώνα τα έργα παίζονταν μέσα στον στεγασμένο χώρο που διέθετε δυο παράξενους τρούλους- εκεί βρίσκονταν κάποτε τα τουρκικά λουτρά. Το παλιό όνομα της Αίγλης ήταν Γενί χαμάμ, κάτι που το έμαθα πολύ αργότερα. Το καλοκαίρι τα έργα παίζονταν στον προαύλιο χώρο, οι τοίχοι του οποίου ήταν σκεπασμένοι με αγιόκλημα. Τους θερινούς μήνες λοιπόν, βλέπαμε σινεμά καθισμένοι στο μπαλκόνι του σπιτιού μας και μάλιστα χωρίς να χρειάζεται να κόψουμε εισιτήριο. Ωστόσο όλα τα μπαλκόνια της Κασσάνδρου, αλλά και της Αγίου Νικολάου γύρω απ΄την Αίγλη προσέφεραν δωρεάν θέαμα στους ενοίκους τους. Και δεν ήταν μόνο οι λαθροθεατές των μπαλκονιών. Παιδάκια σκαρφάλωναν στους τοίχους της Αίγλης και βλέπαν τα έργα κρυμμένα στο πυκνό αγιόκλημα. Δίπλα απ΄την Αίγλη ξυστά με την οθόνη της περνούσε τότε ένα δρομάκι που χώριζε τον κινηματογράφο απ΄το διπλανό ξυλουργείο. Το δρομάκι κατέληγε στο προαύλιο του Αγίου Δημητρίου που ήταν κατάσπαρτο από σπασμένες εβραϊκές ταφόπλακες. Σ΄εκείνο το στενό συνήθιζαν να κρύβονται ζευγαράκια για να φιληθούν, άντρες για να κατουρήσουν, παιδιά για να ανάψουν κανένα τσιγάρο στα κρυφά. Το στενό μύριζε άσχημα και κάποιοι είχαν κρεμάσει μια ταμπέλα στον τοίχο του ξυλουργείου που έγραφε «απαγορεύεται το ουρείν». Ωστόσο θαρρείς από αντίδραση απέναντι στη δυσοσμία, η φύση είχε εξεγερθεί και είχε καλύψει την πίσω πλευρά της Αίγλης με το αγιόκλημα που έπνιγε τη δυσάρεστη οσμή κάτω απ΄ το ευγενές άρωμα των λουλουδιών του. Στο μεταξύ τα καλά έργα παίχτηκαν: ο Μασίστας, ο Μπεν Χούρ, οι Άθλοι του Ηρακλή. Τα παιδιά που τα έβλεπαν μεγάλωσαν. Προτιμούσαν τώρα τους κινηματογράφους του κέντρου. Τα εισιτήρια λιγόστεψαν. Τότε άρχισαν να προβάλλονται οι τούρκικες ταινίες. Τα βράδια του καλοκαιριού απ΄τις ανοιχτές μπαλκονόπορτες γλιστρούσαν οι αμανέδες και τα ινδικά τραγούδια. Τα μπαλκόνια κινδύνευαν να καταρρεύσουν απ΄τους σινεφίλ της εποχής, οι περισσότεροι Μικρασιάτες που κατοικούσαν στην Κασσάνδρου και τα έργα ξυπνούσαν μνήμες απ΄ τις χαμένες πατρίδες τους. Ένα βράδυ καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού, όταν είδα ξαφνικά τον ιδιοκτήτη του σινεμά να πετάγεται με μια μαγκούρα και να κυνηγάει τους λαθροθεατές που ήταν κρυμμένοι μέσα στο αγιόκλημα. Αμέτρητα παιδικά κορμιά έπεσαν κάτω και στη συνέχεια εξαφανίστηκαν. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, αλλά την επομένη, όταν καθίσαμε στο μπαλκόνι για να δούμε σινεμά διαπιστώσαμε ότι κάτι είχε αλλάξει. Ο ιδιοκτήτης αγανακτισμένος προφανώς, είχε κρεμάσει λάμπες γύρω από τον τοίχο του κινηματογράφου και το φως σ΄ εμπόδιζε να δεις στην οθόνη. Έτσι το τζάμπα τελείωσε και τα μπαλκόνια αδειάσαν. Όμως και η Αίγλη έκλεισε περιέργως μετά από λίγο καιρό. Διαβάστε 

Read more at: http://parallaximag.gr/parallax-view/summer-stories-aigli

Thursday, May 17, 2018

Συμβουλές για όσους λύνουν σταυρόλεξα
------------------------------------------------------


Να λύνετε σταυρόλεξα
Για να αποφύγετε μελλοντικά το αλτσχάιμερ

Στη λέξη έρωτας να ξέρετε ότι
Πάντα κάποιο γράμμα περισσεύει
Και κάποιο δεν σου φτάνει
Γι΄αυτό να δείχνετε μεγαλοψυχία και υπομονή
Στη λέξη αλήθεια
Τα γράμματα είναι πιο πολλά
απ΄όσα φαίνονται
και προπαντός απ΄όσα σας ζητούνται
στη λέξη εγώ υπάρχει ένας αριθμός γραμμάτων
αυστηρά προσωπικός που δεν χωράει πουθενά
η λέξη θάνατος γράφεται στα μαύρα τετράγωνα
με μια μελάνη που σβήνει ό,τι γράφει
στα άσπρα κρύβονται πολύ συχνά παγίδες
με σημασίες για τις οποίες δεν υπάρχουν λέξεις
παρά μονάχα το κυνήγι των γραμμάτων
που δεν οδηγεί όμως πουθενά.


όσο για την λέξη αγάπη
πάρτε καλύτερα μικρό καλάθι
με λίγο ψωμί και κρέας για να ταίσετε τον λύκο
που ελλοχεύει στο βάθος του σταυρόλεξου.

Sunday, May 13, 2018

Επίσκεψη στο γιατρό



Και ξαφνικά είδα τρεις καλόγριες
στο σαλόνι του γιατρού μου
Περίμεναν  αμίλητες, καρτερικά τη σειρά τους
Σκυφτές, κρυμμένες στα κατάμαυρα ράσα τους
Τι είδους αρρώστια θα έχουν οι δύστυχες, αναρωτήθηκα
Εκείνες κοίταζαν συλλογισμένες την πόρτα του ιατρείου,
κάποια στιγμή βγήκε μια νοσοκόμα
                              με άσπρα  και τις φώναξε
Φορούσε κάτι τακούνια σαν στιλέτα
Που ηχούσαν εκκωφαντικά στο πάτωμα
Καθώς σηκώθηκαν οι καλόγριες είδα τις σκιές τους
 Η μια είχε τον ίσκιο ενός πάνθηρα
Η δεύτερη ενός βυθισμένου βαποριού
Η τρίτη  έσερνε πίσω της
τη σκιά ενός κοντραμπάσου

Παράξενη ασθένεια και πρωτάκουστη
να κουβαλάς ίσκιους που δεν σου ανήκουν
ξένες σκιές που δεν μπορείς να εξηγήσεις

να σέρνεις πίσω σου αλλότρια σκοτάδια.


Friday, April 27, 2018

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Κυριακή, 6 Μαΐου 2018, 6:00 μμ

Η λέσχη ανάγνωσης «Συγγραφείς της Θεσσαλονίκης» της Βιβλιοθήκης Τριανδρίας  «Ιωάννης Δ. Διαμαντής» συνομιλεί με τη συγγραφέα Κατερίνα Καριζώνη για το μυθιστόρημά της Η πόλη των αθώων.
15η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου Θεσσαλονίκης - stand 12 (περίπτερο 15)
Εκθεσιακό κέντρο Helexpo: 3-5 Μαΐου 2018
Θεσσαλονίκη